Scientific Information

زندگي تكثير ثروتی است كه نامش محبت است

کشف سیاره جدید که شرایط زندگی انسان را دارد!
ساعت ۱٢:٠٩ ‎ق.ظ روز شنبه ۱ آبان ۱۳۸٩  

ستاره‌شناسان سیاره‌ای را که شرایط زندگی در آن وجود دارد، کشف کردند..

دانشمندان اعلام کردند که به تازگی سیاره‌ای را در خارج از منظومه شمسی کشف کرده‌اند که دمای این سیاره نه خیلی سرد و نه خیلی گرم است و دمای آن برای زیستن مناسب است.

سیاره

محققان دابشگاه کالیفرنیا اعلام کردند که این سیاره با نام «Gliese 581» سه برابر سیاره ما زمین است.

ستاره‌شناسان با استفاده از تلسکوپ “کک ” در هاوایی در طی 11 سال مطالعه موفق به کشف این سیاره شده‌اند.

نتایج این تحقیقات که در مجله اخترشناسی منتشر شده است نشان می‌دهد که سیاره «Gliese 581» حدود 20 سال نوری از زمین فاصله دارد.

هر سال نوری معادل مسافتی که نور در خلاء در مدت یک سال طی می‌کند، نور در هر ثانیه 300 هزار کیلومتر (186 هزار مایل) است.

ووگات یکی از محققان این پروژه تحقیقاتی گفت: حدود 500 سیاره خارج از منظومه شمسی وجود دارد و امکان وجود سیاره‌هایی مشابه این سیاره وجود دارد.


کشف کهکشان 13 میلیارد سال پیش!
ساعت ۱٢:٠۸ ‎ق.ظ روز شنبه ۱ آبان ۱۳۸٩  
این کهکشان که در میان تصاویر منتشر شده از تلسکوپ هابل پنهان شده بود در ابتدا لکه ای کوچک و نورانی دیده می شد که اخترشناسان اروپایی اکنون آن را کهکشانی متعلق به ۱۳٫۱ میلیارد سال پیش می دانند، زمانی که جهان بسیار جوان بوده و تنها ۶۰۰ میلیون سال سن داشته است. چنین خصوصیاتی این لکه درخشان را به قدیمی ترین و دورافتاده ترین کهکشان در جهان هستی تبدیل خواهد کرد.

مهر: اخترشناسان معتقدند موفق به مشاهده قدیمی ترین پدیده ای شده اند که تاکنون در جهان هستی دیده شده است: کهکشانی دور دور متعلق به زمانهای بسیار بسیار گذشته.

تصویر این کهکشان که در میان تصاویر منتشر شده از تلسکوپ هابل پنهان شده بود در ابتدا لکه ای کوچک و نورانی دیده می شد که اخترشناسان اروپایی اکنون آن را کهکشانی متعلق به ۱۳٫۱ میلیارد سال پیش می دانند، زمانی که جهان بسیار جوان بوده و تنها ۶۰۰ میلیون سال سن داشته است. چنین خصوصیاتی این لکه درخشان را به قدیمی ترین و دورافتاده ترین کهکشان در جهان هستی تبدیل خواهد کرد.

به گفته “متیو لنرت” از رصدخانه پاریس به دلیل قدمت بالای این کهکشان، آنچه دیده می شود فرم اولیه کهکشان نیست و در حال حاضر این کهکشان با همسایگان خود ترکیب شده است.

“ریچارد الیس” از موسسه تکنولوژی کالیفرنیا که نقشی در این کشف نداشته است می گوید: ما در حال نگریستن به جهان هستیم در زمانی که تنها یک بیستم سن کنونی اش را داشته است. در مقیاس انسانی می توان گفت در حال نگریستن سن چهار سالگی از کل طول عمر یک فرد بالغ هستیم.

اخترشناسان اروپایی پس از ۱۶ ساعت رصد از میان تلسکوپ شیلی به منظور بررسی نشانه های نوری گازهای سرد هیدروژن سن این کهکشان را تخمین زدند.

کهکشان جدید هیچ نامی ندارد و تنها با کمکی یکسری از حروف و اعداد شناخته می شود و از این رو لنرت و همکارانش آن را “حباب انتقال سرخ دورافتاده” می نامند.

بر اساس گزارش تلگراف، یافته جدید اخترشناسان با نظریه هایی که در رابطه با زمان متولد شدن اولین کهکشانها و ستاره ها وجود دارد کاملا همخوانی داشته و احتمالا این کهکشان نیز یکی از اولینها بوده است.


تصاویری فوق دیدنی از رنگ های سطح خورشید
ساعت ۱٢:٠۱ ‎ق.ظ روز شنبه ۱ آبان ۱۳۸٩  

خورشید و همه رنگهای زنده اش

در این تصویر بی نظیر که به بخشی از آسمان تابلوهای نقاشی امپرسیونیستها شباهت دارد سطح خورشید در میان رنگهای زنده و متنوعی نمایش داده شده است. این رنگها به واسطه تصویربرداری در طول موجهای مختلف نوری و ترکیب این تصاویر با یکدیگر خلق شده اند. در واقع در این تصویر اطلاعات خورشید در درجه حرارت یک میلیون تا دو میلیون کلوین ( 1.8 میلیون تا 3.6 میلیون درجه فارنهایت) با یکدیگر ترکیب شده و این عکس شگفت انگیز به وجود آمده است.

رصدگر دینامیک خورشیدی سازمان ناسا که با هدف درک تاثیر خورشید بر روی زمین و فضای اطراف آن به خورشید سفر کرده است اولین تصاویر خود را با وضوحی بسیار بالا و جزئیاتی دقیق از سطح ستاره سوزان خورشید به زمین ارسال کرد.

فوران توده ای عظیم از مواد مذاب از سطح خورشید در ماه مارچ یکی از اولین پدیده هایی خورشیدی است که رصدخانه دینامیک خورشیدی ناسا شاهد آن بوده است. این پدیده که به انفجار برجسته شهرت دارد از ابرهای سرد پلاسمایی خورشیدی متولد می شوند که تحت تاثیر میدان مغناطیسی بر روی سطح خورشید باقی می ماند و هر زمان که بتواند خود را از چنگال جاذبه ناپایدار خورشید رها کند به شکل انفجاری مهیب پدیدار می شود.

حلقه خورشیدی

به گفته “ریچارد فیشر” از مسئولان این پروژه در ناسا، همه انسانها در اتمسفر خارجی یک ستاره زندگی می کنند، ستاره ای که تغییرات آن بر روی زمین، دیگر سیاره ها و کل منظومه خورشیدی تاثیرگذار است. برای مثال یک انفجار شدید خورشیدی می تواند توده هایی از ذرات باردار را به سمت زمین روانه سازد. این ذرات باعث اضافه شدن بار حفاظ مغناطیسی زمین شده و منجر به تخریب ماهواره های ارتباطاتی و شبکه های انرژی خواهد شد.

شیپور خورشیدی

یکی از مراحل فوران بزرگ خورشیدی که رصدگر دینامیک خورشیدی مراحل کامل آن را به ثبت رسانده است. در تصویر بالا فوران خورشیدی در حال نابودی است و حلقه آن به دو شاخک کوتاه تبدیل شده که تصویری از یک شیپور را یادآوری می کند.

خورشید و همه رنگهای زنده اش

در این تصویر بی نظیر که به بخشی از آسمان تابلوهای نقاشی امپرسیونیستها شباهت دارد سطح خورشید در میان رنگهای زنده و متنوعی نمایش داده شده است. این رنگها به واسطه تصویربرداری در طول موجهای مختلف نوری و ترکیب این تصاویر با یکدیگر خلق شده اند. در واقع در این تصویر اطلاعات خورشید در درجه حرارت یک میلیون تا دو میلیون کلوین ( 1.8 میلیون تا 3.6 میلیون درجه فارنهایت) با یکدیگر ترکیب شده و این عکس شگفت انگیز به وجود آمده است.

موجهای خورشیدی

نمایی نزدیک از چهره 143 هزار و 540 درجه فارنهایتی خورشید، صحنه ای از امواج خروشان را در میان پلاسمای خورشیدی یا گازهای باردار نمایش می دهد. این امواج که به واسطه فوران توده ای کرونالی خورشید به وجود می آید با سرعتی برابر نیم میلیون مایل بر ساعت دورتادور خورشید را درنوردیده و مقادیر زیادی ماده را جا به جا می کند.

زخمی بر بدن خورشید

موجی مشابه موج پیشین با حرارتی برابر 2.8 میلیون درجه فارنهایت با راندن مواد به اطراف با سرعتی بسیار بالا حفره های تاریکی را بر روی سطح خورشید حفر کرده و سطح ستاره حیات بخش زمین را زخمی می کنند.

بر اساس گزارش نشنال جئوگرافیک، اطلاعات به دست آمده از رصدگر دینامیک خورشیدی یا SDO سازمان ناسا این امکان را به دانشمندان خواهد داد تا در برابر پدیده های اقلیمی بیشتر فعالانه حرکت کنند تا انفعالی به بیان دیگر با در دست داشتن اطلاعاتی از فعالیتهای خورشیدی و تاثیرات دقیق آنها بر روی زمین و محیط اطراف آن، دانشمندان راهکارهای تاثیرگذارتری را برای رفع بحرانهای اقلیمی در پیش رو خواهند داشت.


Astronomers say they've found oldest galaxy so far
ساعت ٩:٤٢ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٩ مهر ۱۳۸٩  

WASHINGTON – Astronomers believe they've found the oldest thing they've ever seen in the universe: It's a galaxy far, far away from a time long, long ago. 

Hidden in a Hubble Space Telescope photo released earlier this year is a small smudge of light that European astronomers now calculate is a galaxy from 13.1 billion years ago. That's a time when the universe was very young, just shy of 600 million years old. That would make it the earliest and most distant galaxy seen so far.

By now the galaxy is so ancient it probably doesn't exist in its earlier form and has already merged into bigger neighbors, said Matthew Lehnert of the Paris Observatory, lead author of the study published online Wednesday in the journal Nature.

"We're looking at the universe when it was a 20th of its current age," said California Institute of Technology astronomy professor Richard Ellis, who wasn't part of the discovery team. "In human terms, we're looking at a 4-year-old boy in the life span of an adult."

While Ellis finds the basis for the study "pretty good," there have been other claims about the age of distant space objects that have not held up to scrutiny. And some experts have questions about this one. But even the skeptics praised the study as important and interesting.

The European astronomers calculated the age after 16 hours of observations from a telescope in Chile that looked at light signatures of cooling hydrogen gas.

Earlier this year, astronomers had made a general estimate of 600 to 800 million years after the Big Bang for the most distant fuzzy points of light in the Hubble photograph, which was presented at an astronomy meeting back in January.

In the new study, researchers focused on a single galaxy in their analysis of hydrogen's light signature, further pinpointing the age. Garth Illingworth of the University of California, Santa Cruz, who was the scientist behind the Hubble image, said it provides confirmation for the age using a different method, something he called amazing "for such faint objects."

The new galaxy doesn't have a name — just a series of letters and numbers. So Lehnert said he and colleagues have called it "the high red-shift blob. "Because it takes so long for the light to travel such a vast time and distance, astronomers are seeing what the galaxy looked like 13.1 billion years ago at a time when it was quite young — maybe even as young as 100 million years old — Lehnert said. It has very little of the carbon or metal that we see in more mature stars and is full of young, blue massive stars, he said.

What's most interesting to astronomers is that this finding fits with theories about when the first stars and galaxies were born. This galaxy would have formed not too soon after them.

"We're looking almost to the edge, almost within 100 million years of seeing the very first objects," Ellis said. "One hundred million years to a human seems an awful long time, but in astronomical time periods, that's nothing compared to the life of the stars."

Up News Resource 21.10.2010


جایزه نوبل فیزیک 2010 برای کشف کربن فوق ‌نازک
ساعت ۱:٠۳ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٧ مهر ۱۳۸٩  
دو دانشمند روس‌‌تبار به خاطر آزمایش‌های راهگشای‌شان با محکم‌ترین و نازک‌ترین ماده‌ای ساخته بشر- که بالقوه می‌تواند واحد ساختمانی کامپیوترهای سریع‌تر و هواپیماها و ماهواره‌های سبک‌تر شود- به طور مشترک برنده جایزه نوبل فیزیک شدند.

به گزارش آسوشیتدپرس آکادمی سلطنتی علوم سوئد اعلام کرد آندره گیم و کنستانتین نووسلوف از دانشگاه منچستر در انگلیس از یک نوار چسب اسکاچ برای جدا کردن "گرافن" ،شکلی از کربن که ضخامت آن تنها یک اتم است،‌اما 100 بار قوی‌تر از فولاد است، ‌استفاده کردند، و خواص استثنایی این ماده را نشان دادند.

این آکادمی که در اعلامیه خود در مورد اهدای این جایزه یک و نیم میلیون دلاری می‌گوید تجربیات با گرافن می تواند به تولید مواد فوق‌مستحکم و سبک وزن برای ساختن ماهواره‌‌ها، هواپیماها و ماشین‌ها بینجامد.

خواص منحصر به فرد این ماده شفاف می‌تواند به ایجاد وسائل الکترونیکی نوین مانند صفحات نمایش شفاف لمسی، کامپیوترها و سلول‌های خورشیدی کارآمدتر کمک کند،‌ اما تا به حال هنوز از این ماده استفاده تجاری به عمل نیامده است.

گیم در این باره گفت:‌ "این ماده بالقوه می‌تواند مانند اختراع پلاستیک زندگی شما را دگرگون کند. این ماده واقعا جالب توجه است."

گیم، 51 ساله ملیت هلندی دارد و نووسلوف 36 ساله هم شهروند انگلیس و هم شهروند روسیه است. هر دوی آنها در روسیه به دنیا آمده‌اند، و کارشان در فیزیک را از همان جا آغاز کردند.

آنها پیش از نقل مکان به انگلیس با یکدیگر در هلند کار می‌کردند، و در آنجا بود که در سال 2004 جدا کردن گرافن را گزارش کردند.

نووسلوف که جوان‌ترین برنده جایزه نوبل از سال 1973 است، جایزه‌ای که معمولا به دانشمندانی داده می‌شود که ده ها سال تجربه دارند. جوانترین برنده جایزه نوبل لاورنس براگ، است که در سال 1915 در 25 سالگی با پدرش ویلیام براگ به طور مشترک برنده جایزه نوبل فیزیک شد.

نووسلوف درباره برنده‌شدنش گفت: "تکان‌دهنده است. من روزم را چت کردن روی اسکایپ در مورد تحولات تازه شروع کرده بودم که خبر به من رسید- کاملا غیرمنتظره بود."

گیم نیز گفت او انتظار نداشت امسال برنده جایزه نوبل شود و هنگامی که کمیته جایزه از استکهلم به او تلفن زد،‌ اصلا یادش نبود که زمان اهدای جوایز نوبل است.

این دو دانشمند با استفاده از یک نوار چسب اسکاچ ساده به عنوان یک ابزار تعیین‌کننده در تجربیات‌شان، تراشه‌های باریک از گرافن را از یک قطعه گرافیت، همان ماده‌ای که در مغز مداد قرار دارد، را جدا کردند.

گیم گفت: "تکنیک ساده‌ای است. اما کار سخت در مرحله بعد باید انجام شود."

پائولو رادالی، استاد فیریک در دانشگاه اکسفورد از روش‌های ساده‌ای که این دو دانشمند استفاده می‌کردند،‌ ابراز شگفتی کرد.

رادالی گفت:‌"در این عصر پیچیدگی، با ماشین‌های مانند ابر شتاب‌دهنده‌ها، آنها با کاربرد نوار چسب اسکاچ جایز نوبل گرفتند."

به گفته دانشگاه منچستر گیم سال گذشته "جایزه علمی اروپایی کوبر" را برای این کشف دریافت کرده بود.

فیلیپ اف شوو، سخنگوی انستیتوی فیزیک آمریکا در کالج پارک مریلند گفت گیم و نووسلوف مستحق دریافت این جایزه بودند.
شوو گفت: "گرافن نازک‌ترین ماده موجود در جهان و نیز یکی از مستحکم‌ترین مواد در جهان است. رسانایی فوق‌العاده‌ای دارد. الکترون‌ها با سرعت بسیار در آن حرکت می‌کنند، خصوصیتی که آن را برای ساختن مدارها مناسب می‌کند."

او گفت گرافن ممکن است ماده مناسبی برای ساختن مدارهای یکپارچه (آی‌سی ها)، تراشه‌های کوچک با میلیون‌ها ترانزیستور باشد که اساس ساختمانی مخابرات مدرن هستند. گرافن همچنین می‌تواند کاربردهای بالقوه‌ای به عنوان یک ماده ساختمانی داشته باشد. البته شوو افزود برای کاربردهای تجاری این تکنولوژی جدید مدتی باید زمان بگذرد.

لارس ساموئلسون، استاد فیزیک دانشگاه لاند سوئد، گفت استفاده از گرافن در چندین حوزه از جمله ساختن صفحه‌های تلویزیونی در جریان است.

او گفت: "این ماده فوق‌العاده شفاف است، و 98 درصد نور را از خود می‌گذراند، بنابراین برای ساختن صفحه‌های تلویزیونی بزرگ ایدئال است."

کمیته نوبل با تاکید بر بازیگوشی این دو دانشمند، کی‌گوید انها هفت سال پیش یک "نوار به شدت چسبنده" با الهام از توانایی مارمولک برای چسبیدن به حتی صاف‌ترین سطوح اختراع کرده بودند.

لاورنس اوانس، استاد فیزیک دانشگاه ناتینگهام در انگلیس، گفت این دو نشان دادند که چگونه کار علمی را باید انجام داد.

او گفت: ‌"آنها تنها دو نفر بودند که بر اساس کنجکاوی‌شان برانگیخته می‌شدند و کاری را انجام می‌دادند که فکر می‌کردند جالب است، و درنهایت این ماده شگفت‌آور را اختراع کردند."


آماده سازی Juno جهت سفر به سیاره مشتری
ساعت ٩:٥٠ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٢ مهر ۱۳۸٩  

آماده سازی Juno جهت سفر به سیاره مشتری

آیا تاکنون راجع به نقل مکان و سفر به محیطی بسیار بزرگتر و متفاوت از مکان فعلی که در آن زندگی می کنید فکر کرده اید؟! زمین سیاره ای زیبا و شگفت انگیز است اما رشد چشمگیر جمعیت و تغییرات عظیم ناشی از فعالیت ها و تخریب انسان ها می تواند شرایط حیات را در این سیاره بسیار مشکل نماید. پس چطور است به مشتری برویم!!!؟

سیاره مشتری دارای جرمی حدود 318 برابر زمین بوده به طوری که قادر است 1300 زمین را در خود جای دهد. اما دانش ما در رابطه با این سیاره تا چه حدی است؟ آیا با توجه میدان های مغناطیسی و تشعشعات قدرتمند این سیاره امکان حیات در آن وجود دارد؟ به زودی به شکل دقیق تری خواهیم فهمید چرا که جونو (juno) در حال آماده سازی برای سفر به این سیاره و ارسال اطلاعات دقیقی پیرامون مشتری برای ما خواهد بود.

 

سفینه فضایی ناسا بنام Juno در محیط مجازی مشابه ژوپیتر (مشتری) با میزان اشعه ای بسیار بالاتر از هر محیطی که تا کنون ناسا به آنجا سفینه فرستاده ( به استثناء خورشید ) آزمایش خواهد شد.

 

 

 

در یک اتاق بسیار ویژه و استریل در Denver که Juno در آنجا مونتاژ می شود٬ متخصصین اخیراً یک سپر محافظتی منحصر به فرد را اطراف تجهیزات الکترونیکی حساس آن اضافه کرده اند. امروزه تصاویر جدیدی از مونتاژ آن منتشر شده است.

Scott Bolton مخترع اصلی Juno درمرکز تحقیقات جنوب غربی San Antonio چنین اظهار کرد: Juno اساساً یک تانک کاملاً مجهز جهت سفربه ژوپیتر می باشد و در ادامه افزود: مغز Juno بدون سپر محافظتی اش و یا جهش تشعشعی اش در اولین دقایق هنگام نزدیک شدن به ژوپیتر ذوب خواهد شد.

یک میدان مغناطیسی قدرتمند که مشابه ضعیف تر آن در اطراف زمین وجود دارد ژوپیتر را از ذرات باردار خورشیدی محافطت می کند.الکترونها٬ پروتونها و یونهای اطراف ژوپیتر بر اثر چرخش فوق العاده سریع سیاره انرژی می گیرند و با سرعتی تقریباً برابر با نور حرکت می کنند.

 

 

تسمه های تشعشعی ژوپیتر شکلی شبیه دوناتهای بسیار بزرگ اطراف منطقهً استوایی سیاره دارند و به امتداد تقریباً 650٬000 کیلومتر (400٬000 مایل) ماورای قمر Europa خارج از راس توده ژوپیتر کشیده شده اند. Bill Mc Alpine مدیر کنترل تشعشعاتی Juno در آزمایشگاه Jet Propulsion ناسا در Pasadena, Calif گفت: Juno بمدت 15ماه به دور ژوپیتر می گردد و سفینه باید با تعادل بیش از 100 میلیون اشعه ایکس دندانی مقاومت کند. به همان روشی که موجود زنده نیاز به محافطت ارگانهایش در طول مدت آزمایش اشعه ایکس دارد ٬ ما باید مغز و قلب Juno را نیز حفط کنیم.

 

 

 

حال تدبیر چیست؟

به Juno نوعی از کف سربی شش ضلعی در مسیر استروییدها داده شد. با هدایت از JPL و جستجوگر اصلی ٬ مهندسین در سیستم های فضایی Lockheed Martin یک جهش تشعشعاتی ویژه ای از جنس تیتانیوم برای توپ الکترونیکی متمرکز طراحی کرده و ساخته اند. درحالیکه مواد دیگری وجود دارند که بلاکر های تشعشعاتی خوبی میتوان با آنها ساخت٬ مهندسین تیتانیوم را انتخاب می کنند چراکه سرب برای مقاومت در برابر ارتعاشات پرتاب بسیار نرم بوده (و مناسب نمی باشد) و برخی مواد دیگری نیز کار کردن با آنها بسیار سخت می باشد.

هر دیواره تیتانیومی تقریباً یک متر مربع مساحت ٬ حدود 1 سانتی متر ضخامت ( یک سوم اینچ ) و 18 کیلوگرم حجم دارد. این جعبه تیتانیوم اندازه ای به میزان بدنه SUV دارد که جعبه نگهداری داده ها و فرمان Juno ( مغز سفینه فضایی) ٬ واحد توزیع داده ها و قدرت (قلب آن) و حدود 20 مونتاژ الکترونیکی را دربرگرفته است. وزن کل جهش حدود 200 کیلوگرم می باشد.

این جهش به منظور پیش گیری کامل هر الکترون Jovian ٬یون و یا پروتون از ضربه زدن به سیستم طراحی نشده است اما بطور برجسته تشعشع موثر کهنی را که روی الکترونیکها در طول مدت ماموریت دارد کاهش می دهد.

بولتن گفت: جهش تشعشع متمرکز در نوع خود اولین است و ما اساساً آنرا از ground up طراحی کرده ایم.

زمانیکه سفینه فضایی Galileo ناسا از سال 1995 تا 2003 به ژوپیتر سفر کرد٬ الکترونیک های آن با ترکیبات مخصوصی که برای مقاومت در برابر تشعشعات طراحی شده بودند حفاظت گردیدند. همچنین Galileo درجاییکه Juno فعالیت می کند نیازی به طی کردن سخت ترین مناطق تشعشع ندارد.

 

 

معمولا مشتری چهارمین شی درخشان آسمان می‌باشد اگرچه گهگاه بهرام درخشان‌تر به‌نظر می‌آید. جرم مشتری ۲٫۵ بار از مجموع جرم سیارات سامانه خورشیدی بیش‌تر است. جرم مشتری ۳۱۸ بار بیش‌تر از جرم زمین است. قطر آن ۱۱ برابر قطر زمین است. مشتری می‌تواند ۱۳۰۰ زمین را درخود جای دهد. میانگین فاصله آن از خورشید در حدود ۷۷۸ میلیون و ۵۰۰ هزار کیلومتر می‌باشد یعنی بیشتر از ۵ برابر فاصله زمین از خورشید. ستاره‌شناسان با تلسکوپ‌های مستقر در زمین و ماهواره‌هائی که در مدار زمین می‌گردند به مطالعه مشتری می‌پردازند. ایالات متحده تا کنون ۶ فضاپیمای بدون سرنشین را به مشتری فرستاده است. در ژوئیه ۱۹۹۴، هنگامی که ۲۱ تکه از دنباله دار شومیکر-لوی ۹ با اتمسفر مشتری برخورد نمود ستاره‌شناسان شاهد رویدادی بسیار تماشائی بودند. این برخورد باعث انفجارهای مهیبی شد که بعضی از آن‌ها قطری بزرگتر از قطر زمین داشت. مشتری گوی غول پیکری از مخلوط گاز و مایع است و احتمالا مقداری سطح جامد دارد. سطح سیاره از ابرهای ضخیم زرد، قرمز، قهوه‌ای و سفید رنگ پوشیده شده است. مناطق روشن رنگی «ناحیه» و قسمتهای تاریک تر «کمربند» نامیده می‌شوند. کمربندها و ناحیه‌ها به موازات استوای سیاره قرار دارند.

 

 

اما Juno تنها به جهش تشعشعی اتکاء نمی کند. دانشمندان مسیری را طراحی کرده اند که Juno را به اطراف قطبهای ژوپیتر می رساند که کمترین زمان ممکن را صرف سوزاندن تسمه های تشعشعاتی اطراف خط استوایی ژوپیتر میکند. همچنین مهندسین از سیستم ها و مدارات الکترونیکی استفاده می نمایند که تاکنون در محیط های تشعشعی شدید تر و خشن تر از زمین مانند Martin آزمایش شده اند اما با این حال میزان تشعشعات در ژوپیتر بسیار فراتر از آن است. بخش هایی از مدارات از تانتالیوم یا تنگستن٬ دیگر فلز مقاوم در برابر تشعشع ساخته شده اند.برخی از مونتاژها نیز از روش های ترکیبی خاص خودشان محافظت می شوند.

بسته بندی مونتاژها در کنار یکدیگر بنوعی به آنها اجازه محافظت از مجاورت خود را نیز می دهد. بعلاوه مهندسین مس و نوارهای استیل ضدزنگ را مانند زره زنجیره ای در اطراف سیمهای متصل شده به بوردهای الکترونیکی و سایر قسمتهای سفینه می پیچند.

 

 

به گفته مک آلپین، JPL قطعات جهش را در محیط تشعشعی مشابه با ژوپیتر امتحان می کند تا مطمئن شود این طرح قادر به دربرگرفتن فشار پرواز فضایی و محیط ژوپیتر می باشد یا خیر.

آنها قطعات سفینه را در وان آزمایش مخصوص با آستر سربی با اشعه گاما از قرصهای کبالت رادیواکتیو شکل می اندازند و نتایج را برای هیئت اعزامی Juno تجزیه و تحلیل می کنند.

این جهش در 19 ماه می در اتاق استریل high_bay Lockheed Martin با مقیاس نیروی محرکه Juno بالا برده شد.

البته آزمایشات بیشتری نیز پس از مونتاژ تمام قطعات و تکمیل فضاپیما صورت خواهد گرفت. فرایند آزمایش و مونتاژ نصب پانل های خورشیدی نیز گمان میرود که تا بهار سال آینده طول بکشد. این نخستین فضاپیمای ارسالی به ژوپیتر می باشد که تماماً بر اساس پانل های انرژی خورشیدی پیاده سازی و ساخته شده است. چنین انتطار می رود که Juno در آگوست سال 2011 به راه انداخته شود.

Tim Gasparrini٬ مدیر برنامه Lockheed Martin گفت: مونتاژ Juno بخوبی پیش می رود. ما شماره پرواز و ترکیبات مربوط به دستگاههای خودکار سفینه در واحد آزمایش را داریم که روی جهش تشعشعاتی برای آزمایش سیستم نصب شده اند و همچنین نخستین ابزار یعنی رادیومتر مایکروویو را نیز نصب کرده ایم.

 

 

 

Scott Bolton ٬از موسسه تحقیق جنوب غربی در تگزاس گفت: JPL ماموریت Juno را برای جستجوگر اصلی اداره می کند. سیستم های فضایی Lockheed Martin در Denver٬ Colo٬ این سفینه را می سازد و آژانس فضایی ایتالیا در ساخت یک ابزار طیف سنج مادون قرمز و بخشی از آزمایشات علمی رادیوئی همکاری می کنند.

منبع : سایت نجوم ایران


دیده شدن سفینه فضایی در چین
ساعت ٩:٠٥ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ۱٥ مهر ۱۳۸٩  

سلام دوستان امروز یعنی پنجشنبه ٢٠١٠ / ١٠ / ٠٧ اومدم ایمیلمو چک کنم که توی سایت Yahoo یه خبری رو دیدم که برام جالب نبود هیجان انگیز بود چون این فیلم حرف چندین ساله منو به بعضی آدمای ... منظورم کسانی هستند که نمی خوان قبول کنن که آدم فضایی و یا سفینه فضایی وجود داره ثابت می کنه اینم لینکش خودتون برید ببینید:

New Sighting of UFO Over China

سایت گزارش سفینه های فضایی:

UFO


لئونارد اویلر
ساعت ٧:۳۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ۱٢ مهر ۱۳۸٩  

لئونارد اویلر در 15آوریل 1707 در شهر بازل سوئیس متولد شد پدرش از کشیشان پیروکالون بود و میل داشت پسرش جانشین او شود ولی اویلر بر خلاف میل او در دانشگاه بازل به مطالعه علوم الهی پرداخت پدر اویلر تعلیمات مقدماتی از جمله ریاضیات را به او داد اویلر بعداٌ چند سالی را در بازل به سر برد و در یکی از دبیرستانهای(گومنازیوم) نسبتاٌ در سطح پایین محلی به تحصیل پرداخت. در دبیرستان ریاضیات اصلاٌ تدریس نمی شد و در نتیجه اویلر این دانش را به طور خصوصی نزد ریاضیدانی به نام یوهان بورکهارت آموخت در سال 1720 اویلر که هنوز 14 سال بیشتر نداشت وارد بخش ادب و هنر دانشگاه بازل شد تا پیش از کسب تخصص اطلاعات عمومی بیندوزد از جمله استادان او یوهان یکم برنوس بود که در کرسی ریاضیات جانشین برادرش یاکوب شده بود. اویلر در سال 1722 معادل درجه لیسانس در ادبیات را دریافت کرد و در 1723 در رشته فلسفه فوق لیسانس گرفت.

در 18 سالگی پژوهشهای مستقل را آغاز کرد نخستین کار او یادداشت کوچکی بود در باره رسم
منحنیهای همزمان در یک مقاله که در سال 1726 منتشر شد در پی آن در همان نشریه مقاله ای در باره مسیرهای متقابل جبری انتشار داد(1727) در پائیز 1726 از اویلر دعوت شد که به عنوان دستیار فیزیولوژی در سن پترزبورگ خدمت کند در 1727 از بازل به سن بترزبورگ رفت در آنجا بیدرنگ این بخت مساعد را یافت که در رشته واقعی خود کار کند و بعنوان عضو وابسته فرهنگستان دربخش ریاضیات منصوب شد در 1731 به استادی فیزیک رسید و در 1733 که دانیل برنولی به عنوان استاد ریاضیات به بازل برگشت، اویلر جانشین وی شد او از مرداد 1727 گزارشهایی در باره پژوهشهای خویش به جلسات فرهنگستان می فرستاد او آنها را در جلد دوم صورت جلسات فرهنگستان(گزارشهای فرهنگستان اپراتوری علوم یترو گراد) انتشار داد(سن پترزبورگ 1729) شهرت اویلر از 19 سالگی آغاز می گردد زیار در این سن بود که آکادمی پاریس حل مشکلی را در باره ساختمان دکل کشتی به مسابقه گذاشته بود و مقاله اویلر در این مورد مقام دوم را احراز نمود. اویلر طی 14 سالی که در سن پترزبورگ بود به کشفهای درخشانی در زمینه هایی چون تحلیل ریاضی، نظریه اعداد و مکانیک دست یافت تا 1741 بین هشتاد تا نود اثر برای انتشار آماده کرده بود که 55 تای آنها از جمله دو جلد«مکانیک) را منتشر ساخت اویلر در آن زمان عضو دو فرهنگستان سن پترزبورگ و برلین بود و سپس به عضویت انجم پادشاهی لندن (1749) و فرهنگستان علوم پاریس(1755) نیز انتخاب گردید در سال 1753 به عضویت انجمن فیزیک و ریاضیات بازل برگزیده شده بود. اویلر در 1741 پس از 14 سال اقامت در روسیه به برلین رفت و 25 سال بعد را در آنجا سپری کرد او هنوز برای هر دو فرهنگستان برلین و سن پترزبورگ کار می کرد در تبدیل انجمن علوم سابق به یک فرهنگستان بزرگ که در سال 1744 رسماٌ با نام فرانسوی فرهنگستان پادشاهی علوم و ادبیات برلین بنیاد نهاده شد، فعالیت فراوان داشت طی این دوره اویلر به تنوع پژوهشهای خود بسیار افزود در همچشمی با دالامبر و دانیل برنولی دانش فیزیک ریاضی را پی ریزی کرد و در پیشبرد نظریه حرکت ماه و سیارات از رقیبان کلرو و دالامبر هر دو بود در همان زمان نظریه حرکت جامدات امکان ساخت ابزار ریاضی هیدرودینامیک را فراهم آورد هندسه دیفرانسیل سطوح را ابداع کرد و به شدت در باره نورشناسی برق و مغناطیس به پژوهش پرداخت همچنین در باره مسائل فن آوری نظیر ساختن دوربینهای شکستنی بیرنگ، تکمیل توربین آبی زگنر و نظریه چرخهای دندانه دار به تفکر پرداخت شمار آثار اویلر در دوره اقامت در برلین از 380 کمتر نبود که از میان 275 اثر انتشار یافتند از جمله تعدادی کتابهای مفصل تکنگاشتی در باره حساب جامع و فاضل تغییرات، کتابی بنیادین در باره محاسبه مدارهای اجرام آسمانی کتابی در باره توپخانه و پرتاب گلوله کتاب مدخلی به تحلیل نامتناهی رساله ای در کشتی سازی و دریانوردی که صورت آغازین آن در سن پترزبورگ تهیه شده بود. نخستین نظریه او در باره حرکت ماه و اصول حساب دیفرانسیل سه کتاب آخر به هزینه فرهنگستان سن پترزبورگ انتشار یافتند و در آخر رساله ای بود در باره مکانیک جامدات به نام«نظریه حرکت اجسام جامد)(1756) رساله مشهور( نامه هایی به یک شاهزاده خانم آلمانی در باره موضوعهای مختلف فیزیک و فلسفه) که در واقع درسهایی بود که اویلر به یکی از بستگان پادشاه پروس داده بود، تا پیش از بازگشت اویلر به سن پترزبورگ انتشار نیافتند این کتاب موفقیتی بی نظیر یافت و 12 بار به زبان اصلی تجدید چاپ گردید و به بسیاری زبانهای دیگر نیز ترجمه شد.

اویلر همچنان به مطالعات ریاضی خود ادامه می داد و رفقایش او را روح آنالیز ریاضی می دانستند. آراگو در باره اویلر چنین گفته است: اویلر با همان سهولتی که انسان نفس می کشد محاسبات ریاضی را انجام می دهد اویلر به معنای گسترده ای که در سده هجدهم برای کلمه
هندسه کار می رفت هندسهدان بود در کار او ریاضیات بستگی نزدیکی با کاربرد سایر علوم با مسائل فناوری و با زندگی عمومی داشت در آثار ریاضی اویلر تحلیل ریاضی جایگاه نخست را دارد هفده جلد از (مجموعه آثار) او در این زمینه است. او با کشفیات خاص متعدد به تحلیل ریاضی یاری داد. نحوه عرضه آن در کتابهای درسی خود را منظم ساخت در بنیادگذاری رشته های متعدد ریاضی نظیر حساب جامع و فاضل تغییرات، نظریه معادلات دیفرانسیل، نظریه مقدماتی توابع متغیرهای مختلط و نظریه توابع خاص بی اندزه کمک کرد اویلر بسیاری از قراردادهای کنونی علائم ریاضی را وارد میدان کرد.

کشفهایی که در نیمه سده هجدهم در زمینه
تحلیل ریاضی انجام گرفته بود به شیوه ای منظم بوسیله اویلر در دوره سه کتابی زیر خلاصه شده است: مدخلی بر تحلیل نامتناهی (1748) روشهای حساب دیفرانسیل(1755) و روشهای حساب انتگرال(1768 – 1770) او هر روز اکتشافی به اکتشافات خود می افزود و تعدا آنها آنقدر زیاد است که حتی امروزه موفق به چاپ کامل آثار او نگردیده اند در همین اوقات بود که مسئله ای از طرف آکادمی مطرح شد و اویلر در عرض سه روز آن را حل کرد و مریض شد. در این بیماری یک چشم خود را از دست داد در 60 سالگی بود که بدبختی عجیبی به او روی کرد و آن از دست دادن چشم دیگرش بود گر چه چشم او را با موفقیت عمل کردند ولی زخم آن دچار عفونت شد و برای همیشه چشمان خود را از دست داد. اویلر مردی که از تندخویی و حسادت به کنار بود در 18 سپتامبر 1783 هنگامی که مشغول محاسبه مسیر سیاره اورانوس بود ناگهان با گفتن کلمه من مردم زندگی را بدرود گفت.


Could 'Goldilocks' planet be just right for life
ساعت ٩:٠٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۸ مهر ۱۳۸٩  

با سلام خدمت همه شما دوستان امروز یعنی امشب یه متنی توی اینترنت خوندم تو سایت Yahoo خیلی برام جالب بود دیگه وقت نکردم ترجمش کنم دیگه دانشگاه و ... برام وقتی نمی ذارن خودتون ترجمش کنین اگه نتونستین OK برام نظر بذارید و بگید ترجمش کنم البته اگه وقت کردم.

WASHINGTON – Astronomers say they have for the first time spotted a planet beyond our own in what is sometimes called the Goldilocks zone for life: Not too hot, not too cold. Juuuust right.

AP Photo/Zina Deretsky, National Science Foundation

Not too far from its star, not too close. So it could contain liquid water. The planet itself is neither too big nor too small for the proper surface, gravity and atmosphere.

It's just right. Just like Earth.

"This really is the first Goldilocks planet," said co-discoverer R. Paul Butler of the Carnegie Institution of Washington.

[Related: Seven best places to sleep under the stars]

The new planet sits smack in the middle of what astronomers refer to as the habitable zone, unlike any of the nearly 500 other planets astronomers have found outside our solar system. And it is in our galactic neighborhood, suggesting that plenty of Earth-like planets circle other stars.

Finding a planet that could potentially support life is a major step toward answering the timeless question: Are we alone?

Scientists have jumped the gun before on proclaiming that planets outside our solar system were habitable only to have them turn out to be not quite so conducive to life. But this one is so clearly in the right zone that five outside astronomers told The Associated Press it seems to be the real thing.

"This is the first one I'm truly excited about," said Penn State University's Jim Kasting. He said this planet is a "pretty prime candidate" for harboring life.

Life on other planets doesn't mean E.T. Even a simple single-cell bacteria or the equivalent of shower mold would shake perceptions about the uniqueness of life on Earth.

But there are still many unanswered questions about this strange planet. It is about three times the mass of Earth, slightly larger in width and much closer to its star — 14 million miles away versus 93 million. It's so close to its version of the sun that it orbits every 37 days. And it doesn't rotate much, so one side is almost always bright, the other dark.

Temperatures can be as hot as 160 degrees or as frigid as 25 degrees below zero, but in between — in the land of constant sunrise — it would be "shirt-sleeve weather," said co-discoverer Steven Vogt of the University of California at Santa Cruz.

It's unknown whether water actually exists on the planet, and what kind of atmosphere it has. But because conditions are ideal for liquid water, and because there always seems to be life on Earth where there is water, Vogt believes "that chances for life on this planet are 100 percent."

The astronomers' findings are being published in Astrophysical Journal and were announced by the National Science Foundation on Wednesday.

The planet circles a star called Gliese 581. It's about 120 trillion miles away, so it would take several generations for a spaceship to get there. It may seem like a long distance, but in the scheme of the vast universe, this planet is "like right in our face, right next door to us," Vogt said in an interview.

That close proximity and the way it was found so early in astronomers' search for habitable planets hints to scientists that planets like Earth are probably not that rare.

Vogt and Butler ran some calculations, with giant fudge factors built in, and figured that as much as one out of five to 10 stars in the universe have planets that are Earth-sized and in the habitable zone.

With an estimated 200 billion stars in the universe, that means maybe 40 billion planets that have the potential for life, Vogt said. However, Ohio State University's Scott Gaudi cautioned that is too speculative about how common these planets are.

Vogt and Butler used ground-based telescopes to track the star's precise movements over 11 years and watch for wobbles that indicate planets are circling it. The newly discovered planet is actually the sixth found circling Gliese 581. Two looked promising for habitability for a while, another turned out to be too hot and the fifth is likely too cold. This sixth one bracketed right in the sweet spot in between, Vogt said.

With the star designated "a," its sixth planet is called Gliese 581g.

"It's not a very interesting name and it's a beautiful planet," Vogt said. Unofficially, he's named it after his wife: "I call it Zarmina's World."

The star Gliese 581 is a dwarf, about one-third the strength of our sun. Because of that, it can't be seen without a telescope from Earth, although it is in the Libra constellation, Vogt said.

But if you were standing on this new planet, you could easily see our sun, Butler said.

The low-energy dwarf star will live on for billions of years, much longer than our sun, he said. And that just increases the likelihood of life developing on the planet, the discoverers said.

"It's pretty hard to stop life once you give it the right conditions," Vogt said.

___

Online:

The National Science Foundation: http://www.nsf.gov

NASA: http://www.nasa.gov/topics/universe/features/gliese_581_feature.html

Other popular Yahoo! stories:
Man's incredible luck with the lottery
Long-lost footage of moon landing found
America's most expensive zip codes

 


مشهورترین نوابغ ایرانی در دنیا
ساعت ٢:۱۳ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۸ مهر ۱۳۸٩  

مشهورترین نوابغ ایرانی در دنیا


بر همگان واضح و روشن است که استعداد ایرانیان زبانزد جهانیان است و اندیشمندان ایرانی در زمینه های مطرح و مهارت های شاخص، هر زمانی که اراده کنند می توانند به راحتی در صحنه های جهانی پیشتاز باشند و با شهامتی هر چه تمامتر بر قله های افتخار بایستند. در این رابطه ما نخبگان و بزرگان لایقی در عرصه های مختلف علمی، پژوهشی، اقتصادی، سیاسی با تخصص های متعددی در رده های بالای سازمانها و کمپانی های کشورهای پیشرفته جهان داریم. نخبگانی که هر کدام به نوعی در شیوه زندگی اهالی سیاره زمین تاثیر داشته و دارند و هر کدام باعث ایجاد تغییراتی در زندگی مردم جهان شده اند. ولی متاسفانه از آنجا که فعالیت این اشخاص کمتر در جوامع داخل ایران مطرح شده، حتی ممکن است نام آنها را هم ندانیم، چه برسد به اطلاعات و تحولاتی که این عزیزان در عرصه ی علم و تکنولوژی و ... ایجاد کرده اند. در این ایمیل با هم مروری هر چند مختصر به نام برخی از این بزرگان می کنیم ...

امید کردستانی
مدیر بازرگانی، سهامدار و معاون ارشد کمپانی "گوگل" (Google)



حسین اسلامبلچی
رئیس بزرگترین شرکت مخابرات در امریکا یعنی شرکت پر آوازه "AT&T"



انوشه انصاری
موسس و مدیر کمپانی بزرگ "Telecom Technologies" امریکا و اولین زن فضانورد ایرانی



فریار شیرزاد
معاون وزارت بازرگانی امریکا، مشاور رئیس جمهور و عضو شورای ملی امنیت ایالات متحده(دوره گذشته)



جمشید دلشاد
شهردار شهر بورلی هیلز آمریکا



علی دیزایی
از فرماندهان ارشد پلیس لندن (مشاور حقوقی انجمن افسران پلیس لندن)



امیر مجیدی مهر
معاون ارشد بخش رسانه های دیجیتال شرکت "Microsoft" (فرد سمت چپ تصویر)



پروفسور Caro Lucas
پدر رباتیک ایران



مینو اخترزند
مدیر راه آهن کشور سوئد



پروفسور توفیق موسیوند
مخترع نخستین قلب مصنوعی داخل بدن انسان



ماریا خرسند
رئیس کمپانی بزرگ سونی اریکسون سوئد



پروفسور لطفی علی‌عسکرزاده
استاد بازنشسته دانشگاه برکلی، واضح منطق و نظریه فازی، کامپیوتر هوشمند و بنیانگذار نسل سوم کامپیوتر در جهان!



مهندس ایمان ده بزرگی
برنده جایزه جوان ترین مهندس IT دنیا و نفر دوم المپیاد جهانی طراحی وب کانادا



پروفسور بیژن داوری
معاون ارشد کمپانی "آی بی ام" (IBM) بزرگترین کمپانی سخت افزار در جهان



فرزاد ناظمی
مدیر فنی کمپانی "یاهو" (Yahoo)



پیر امیدیار
بنیانگذار تجارت الکترونیکی در جهان و صاحب و مدیر کمپانی عظیم "ای‌ بی" (e-bay)



سینا تمدن
معاون ارشد شرکت "اپل" (Apple)



پروفسور مجید سمیعی
جراح برجسته و متخصص بیماریهای مغز و اعصاب مقیم آلمان و رئیس افتخاری اتحادیه جهانی جراحان مغز و اعصاب



قاسم اسرار
عضو هیئت مدیره ایستگاه فضایی ناسا



آزاده تبازاده
دانشمند ایستگاه فضایی ناسا



کریستینا امان پور
مدیر شبکه خبری "سی ان ان" (CNN)



پروفسور علی جوان
دارنده جایزه جهانی آلبرت انیشتن و اولین مخترع لیزر گازی



دکتر فیروز نادری
مدیر پروژه های فضایی سیاره مریخ در ایستگاه فضایی ناسا



ولی نصر
مشاور رئیس جمهور آمریکا در سال 2009



پروفسور محمد جمشیدی
مدیر برنامه های داخلی ایستگاه فضایی ناسا


آسمان شب از دید برترین عکاسان جهان
ساعت ۳:۱۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٥ مهر ۱۳۸٩  

نمایش برترین عکس‌های نجومی سال در رصدخانه سلطنتی گرینویچ لندن آغاز شده است. نیوساینتیست از میان این تصاویر چندتایی از برگزیده عکس‌‌های شرکت‌کننده در رقابت‌های عکاسی را انتخاب کرده است که به نمایش شفق شمالی، کسوف و گذر ستاره‌ای دنباله‌دار از منظومه شمسی پرداخته‌اند.

بریستول در آتش
درختی که در میانه این تصویر می‌بینید کاج چندین‌هزار ساله بریستول در کوه‌های وایت کالیفرنیا است. عکس در لحظه عبور یک شهاب را در مقابل کهکشان راه شیری گرفته شده است.

بریستول در آتش

رگه‌های قرمز بدنه کاج به شکل تصادفی و زمانی که تام لو، عکاس این عکس سرگرم آماده‌سازی تجهیزات عکاسی بوده ایجاد شده‌اند. این عکس تصادفی نه تنها بهترین عکس در بخش «زمین و آسمان» شناخته‌شده بلکه بهترین عکس نجومی سال نیز لقب گرفته است.

در احاطه آسمان

شفق شمالی بدون‌شک یکی از خیره‌کننده‌ترین جلوه‌های نور طبیعی است. این پدپده از کنش‌ متقابل میان بادهای خورشیدی و میدان مغناطیسی زمین حاصل می‌شود. علت دقیق این پدیده هنوز کشف نشده است.

در احاطه آسمان

این عکس که توسط فردریک برومز در جنگل‌های تایگا واقع در جزیره کوالویا، نروژ از میان درختان بلند سوزنی از شفق شمالی گرفته‌شده به عنوان یکی از بهترین عکس‌های بخش «زمین و آسمان» انتخاب شده است.

پانورامایی از صورت فلکی شکارچی
شکارچی یا جبار، یکی از شناخته‌شده‌ترین صورت‌های فلکی آسمان شب است. با این حال تنها عده معدودی موفق شده‌اند این صورت فلکی زیبا را مانند عکس فوق‌العاده‌ای که توسط راجلیو برنال‌اندرو گرفته‌شده، تماشا کنند. این عکس برنده بهترین جایزه بخش «خارج از منظومه شمسی» شده است.

صورت فلکی شکارچی

اگر به سمت چپ تصویر نگاه کنید می‌توانید کمربند صورت فلکی جبار را که شامل سه ستاره درخشان است، تماشا کنید. سحابی تاریک سراسبی و سحابی جبار را نیز می‌توانید ببینید. این ابرهای تشکیل‌شده از گاز، گرد و غبار کیهانی و دیگر مواد به آهستگی سرد و منقبض می‌شوند و در نهایت می‌توانند ستاره‌ها یا سیارات دیگری را شکل دهند.

سحابی بادبان

این عکس که توسط مارتین پاگ گرفته شده، سحابی بادبان را در صورت فلکی دجاجه نشان می‌دهد. این سحابی بازمانده انفجار یک ابرنواختر در حدود 5000 سال پیش است.

سحابی سمحاق

زمانی که این ابر نواختر منفجر شده، احتمالا جرم حاصل از انبساط گازها مانند هلال ماه در آسمان می‌درخشیده و با چشم غیر‌مسلح نیز قابل رؤیت بوده است. اما در حال حاضر رؤیت این سحابی زیبا و عکاسی از آن کار چندان ساده‌ای نیست. همین دلیل باعث شده این عکس زیبا برنده دومین جایزه بخش «خارج از منظومه شمسی» باشد.

خورشیدگرفتگی کامل
خورشیدگرفتگی کامل پدیده فوق‌العاده‌ای است که به ندرت شانس تماشای آن پیش خواهد آمد. اما زمانی که ماه از میان زمین و خورشید می‌گذرد، تاریکی مطلق وجود نخواهد داشت. این عکس زیبا که توسط آنتونی آیومامیتیس گرفته‌ شده گسترش نور از سطح خورشید را که تاج خورشید نامیده می‌شود به فضای خارجی نشان می‌دهد. این عکس برنده بخش «منظومه شمسی ما» شده است.

خورشیدگرفتگی کامل

در اطراف خورشید می‌توان رگه‌های بسیار روشنی از نور را مشاهده کرد که سیخک خورشید نام دارند. آنها فضایی به پهنای 500 کیلومتر را اشغال کرده‌اند و تا ارتفاع چندین‌هزار کیلومتری کشیده شده‌اند. تاج خورشیدی نیز به شکل زیبایی اطراف خورشید گرفته را پوشانده است. 

دنباله‌دار سبز لولین
یکی‌ دو سال بیشتر از کشف ستاره دنباره‌دار لولین توسط یک ستاره‌شناس چینی در رصدخانه‌ای در تایوان نمی‌گذرد. این دنباله‌دار اولین‌بار در 61میلیون کیلومتری زمین رؤیت شده است.

دنباله دار سبز

ریچارد هایبی که این عکس را از اولین حضور لولین در منظومه شمسی گرفته، یکی دیگر از عکاسانی است که مورد تقدیر کمیته داوران در بخش «منظومه شمسی ما» قرار گرفته است. احتمال می‌رود رنگ سبز روشن اطراف این دنباله‌دار از گازهای اتمسفری آن که فضایی به ابعاد مشتری را اشغال کرده‌اند حاصل شده باشد. 


یک دایره کامل
این عکس فوق‌العاده از کسوف که سال گذشته در هندوستان گرفته‌ شده، بسیار جالب‌توجه است.
14 عکاس ساله این عکس با هوشیاری از ابرها مانند یک فیلتر استفاده کرده است. داوران این عکاس را که Dhruv Arvind Paranjpye نام دارد به عنوان جوان‌ترین عکاس نجوم سال انتخاب کردند.

یک دایره کامل

بد نیست یادآوری کنیم که سال گذشته شاهد چهار خسوف و دو خورشیدگرفتگی بودیم. کسوف 22 جولای گذشته که بیش از 6 دقیقه به طول انجامید، بزرگ‌ترین خورشیدگرفتگی قرن بود.


نحوه تشکیل طوفانهای مریخی
ساعت ۱:٥٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٥ مهر ۱۳۸٩  

نحوه تشکیل طوفانهای مریخی

زمانی که بادها ذرات گرد و غبار را به درون جو مریخ جاروب می کنند، ذرات کم کم گرم می شوند. فرایند گرم شدن نیز به طوفان کمک می کند تا ذرات گرد و غبار بیشتری را به دور خود جمع کند. هنگامی که لایه ضخیمی از ذرات گرد و غبار شکل گرفت، پرتو های خورشیدی پس از برخورد با این لایه ضخیم منعکس می شوند و هرگز به سطح سیاره نمی رسند. در اثر این فرایند دمای طوفان گرد و غبار کاهش یافته و در نتیجه به حالت پایداری می رسد.
وقوع این طوفانها باعث می شود مدار گردها و فضاپیماهایی که به دور سیاره سرخ مریخ درگردشند بخشی از نیروی خود را از دست بدهند البته در فصل تابستان مریخ ، مریخ نوردها با توجه به وجود نور کافی خورشید، به میزان کافی دارای انرژی هستند ولی در زمستان ممکن است دچار مشکلاتی شوند.


آیا بشقاب پرنده ها واقعیت دارند ؟
ساعت ۱:٥٤ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٥ مهر ۱۳۸٩  

یکی از بحث هایی که من از بچگی علاقه داشتم بشقاب پرنده ها یا همون یوفو ها UFO بودند. در اینجا می خوام بتدریج یک سری مطالب راجع به بشقاب پرنده ها بذارم
اولا حکایت بشقاب پرنده‌ها حکایت چوپان دروغگو است (در مورد چوپان درغگو هم مدیر سایت میکرورایانه یه مطلب عجیبی قبلا به من گفته که بعدا انشاا... در تالار کاربران به اون هم خواهم پرداخت ) برای اینکه عده‌ای آنقدر دروغ و قصه موهوم تحویل مردم داده‌اند که اکثر انسانها حاضر به قبول واقعیتها در مورد بشقاب پرنده‌ها نیستند و با شک و تردید به موضوع می‌نگرند
دوم وجود و عدم وجود بشقاب پرنده‌ها در زندگی بیشتر مردم عادی بی‌تاثیر است و آنها لزومی جهت توجه به این موضوع را ندارند مگر برای سرگرمی آنهم در برنامه‌های تلویزیونی و سینما و یا بازی های کامپیوتری و ....
برای اینکه انسانها از مواد غذایی تغذیه می‌کنند نه از بشقاب پرنده‌ها!! و لزومی هم ندارد که با مردم عادی در اینچنین مواردی گفتگو و بحث کرد برای اینکه آنها هیچ علاقه‌ای هم به اینچنین موضوعاتی ندارند زیرا تا حد کافی در زندگی خود مشکلات دارند و این ضرب‌المثل قدیمی که " به فکر نان باش که خربزه آب است " ، ولی دانستن این موضوعات برای بعضی از اشخاص منجمله خلبانان و فرماندهانشان و مسئولان کنترل پرواز و همچنین فضا نوردان مسئله‌ای حیاتی است که در این رابطه آنها آموزشهای محرمانه‌ای را پشت سر می‌گذارند برای اینکه آشکار شدن بعضی از حقایق می تواند پیامدهایی را در جامعه به دنبال داشته باشد که برای اکثر حکومتها و دولتها خوش آیند نیست

سوم عده‌ای از انسانها خود را عقل کل و برترین و هوشمندترین موجودات هستی می دانند که وجود بشقاب پرنده‌ها را با ماهیت واقعی خودشان در تناقض می‌یابند و همواره سعی در انکار این پدیده‌ها را دارند و در کل این موضوع بیشتر به سیاستمداران مربوط می شود تا محققین و دانشمندان ،
برای اینکه فعلا گرانش سیاره زمین بزرگترین مانع برای سفرهای فضایی انسانها است و این موضوع توسط فیزیکدانان کاملا قابل درک و احساس است و آنها از حقایق باخبر هستند ،

چهارم بعضی حکومتها و قدرتها خود را قوی‌ترین موجودات هستی می دانند و با آشکار شدن توانایی های بشقاب پرنده‌ها و سرنشینانشان ، اعتبار آنها لکه دار میشود و سعی می کنند همیشه تحقیقات و شواهد در این مورد را مخفی و محرمانه نگه دارند و اگر موضوعی دستگیرشان شد صرفا خودشان بهره بردار باشند نه دیگران ، این گونه مطالب فوق سری محسوب می شود و در حیطه دستگاه‌های امنیتی طبقه بندی می شود ، البته ما باید به این موضوع بخصوص فقط از دید علمی بنگریم برای اینکه شناخت پدیده‌های فیزیکی ، میتواند کمک شایانی در پیشبرد آگاهی‌ها و دانش بشری داشته و صد البته تاثیرات مهمی در نحوه زندگی انسانها دارد و دیر یا زود حقایق آشکار می شوند و شاید زمانی فرا رسد که انسانها مجبور باشند با سرنشینان بشقاب پرنده‌ها همزیستی مسالمت آمیزی داشته باشند .

چنین به نظر می رسد که آنها با انسانها در مورد اکوسیستم سیاره زمین شراکت دارند برای اینکه آنها بعد از جنگ جهانی دوم و اولین انفجار هسته‌ای ، بیشتر مشاهده شده و بیشتر از همه با انسانها بر سر مسئله آلودگی محیط زیست درگیر شده‌اند و شاید انسانها در حال وارد کردن بزرگترین صدمه و لطمه به ادامه نسل و تداوم حیات آنها هستند و خود انسانها از این موضوع غافلند که در راه نابودی خود نیز قدم بر می‌دارند و چنین به نظر می رسد که انسانها کبوترانی هستند که در آشیانه عقابها تخم گذاشته‌اند .

آنها نسبت به دو فعل انسانها همواره حساسیت خاصی دارند
1- تحقیقات و فعالیتهای هوا و فضا
2- تحقیقات و فعالیتهای هسته‌ای
و بیشتر از همه جا در این دو مکان یعنی جایی که تحقیقات و فعالیتهای هوا و فضا و تحقیقات و فعالیتهای هسته‌ای انجام میشود ، حضور دارند . جالب است بدانیم که تنها کشورها و حکومتها برای یکدیگر در تحقیقات و فعالیتهای هوا و فضا و هسته‌ای مشکل و محدودیت ایجاد نمی‌کنند بلکه در کل بشقاب پرنده‌ها و سرنشینانشان بزرگترین مانع سر راه انسانها هستند و چنین به نظر میرسد که آنها هرگز نخواهند گذاشت تا پای انسان به فضا گشوده شده و انسانها بر کیهان مستولی شوند . بهترین راه برای انسانها در این مورد بخصوص ، واقع گرا بودن و مواجه شدن با حقایق از راه و شیوه عقلانی درست و علمی است چرا که انسانها با موجودات فوق‌العاده باهوشی سرو کار دارند و صد البته اتخاذ شیوه‌های نادرست میتواند برای انسانها بسیار مخاطره آمیز باشد یعنی شروع جنگی که از روز قبل شروع آن ، انسانها شکست خورده میدان هستند و در نهایت صدمه‌ای به چوپان دروغگو وارد نمی شود و این گوسفندان هستند که طعمه گرگها میشوند .

موضوع جالبتر این است که انسانها در بیشتر موارد توانایی درک و توجیه پدیده‌های فیزیکی مشاهده شده از یوفوها را ندارند و بنابه این اصل به این نتیجه می رسند که آنها وجود ندارند و صرفا زاییده خیال و توهم هستند برای اینکه ممکن نیستند . شاید این مسئله به نوعی واکنش دفاعی شخص در مقابل جنون و برای بقای هوش و عقل لازم باشد . اگر در آینده وجود یوفوها برای بشریت مسلم و اثبات شود ، آن روز ، روز تنزل انسان از مقام موجود فوق هوشمند و با شعور به مقامی با هوش و شعور متوسط است و به خاطر همین مسئله ،‌ تحقق موجودیت آنها برای بشریت زیاد خوش‌آیند نیست .

سعی می شود مطالب این مبحث جنبه علمی داشته باشد نه سیاسی ، اجتماعی و ...... که در نهایت بتوان نتیجه گیری کرد که با شناخت ساختار فیزیکی کهکشانها می توان به ساختار فیزیکی بشقاب پرنده‌ها پی‌برد و بر عکس این موضوع نیز ممکن است . البته اقدام به ساختن بشقاب پرنده توسط انسان می تواند بسیار خطرناک باشد ، مثل این است که کسی سرش را وارد کندوی عسل کند ، در این مورد بخصوص هجوم و حمله یوفوها چنین به نظر میرسد که گروهی و دسته جمعی باشد ، یعنی آنها مثل ملخها لشکر کشی می‌کنند و آسمان منطقه را آکنده از بشقاب پرنده می‌کنند .
شواهد نشان داده است که یوفوها تمایل چندانی به تحقیقات هوا ، فضا و هسته‌ای انسانها ندارند و همواره انسانها را تحت نظر گرفته و در بعضی از موارد اقدام به سرقت اشخاص و وسایل و خراب کاری در تجهیزات هم کرده‌اند . خیلی از کسانی که در این رابطه مشغول تحقیقات بوده و به نتایجی هم رسیده‌اند ، ناگهان ناپدید و مفقودالاثر شده‌اند که تا به امروز کاملا مشخص نشده است که انسانها در این کار دست داشته‌اند یا یوفوها !!
و صد البته که فعلا چیز مهمی دستگیر ما نشده است تا خطری مواجه ما باشد و انشا الله خطری هم شما را تهدید نمی‌کند برای اینکه کنجکاوی ، مطالعه و برسی علمی جرم و خطا محسوب نمی‌شود و همه این موضوع را می‌دانند حتی خود یوفوها پس با خیال راحت تالار گفتگوی ما رو هم نمی بندند!!
مسئله مهم استفاده از علم و دانش در راه درست و سالم است و شاید از راه شناخت ساختار کهکشانها و بشقاب پرنده‌ها بتوان به غائله بحران انرژی و آلودگی محیط زیست در میان انسانها خاتمه داد و در نهایت خود یوفوها وارد معامله شوند ، چرا که شناخت این پدیده تنها جنبه ساختن تجهیزات جنگی ندارد و صد در صد موضوعی کاملا علمی و فیزیکی است .


کلمات کليدي: نجوم ،بشقاب پرنده ها ،ufo ،ufo and aliens
نحوه تشکیل منظومه شمسی
ساعت ۱:٥٢ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٥ مهر ۱۳۸٩  
خورشید ما کمی بیش از چهار و نیم میلیارد سال پیش تشکیل شده است. خورشید ما نیز مثل هر ستاره دیگری در جهان به شکل توده در هم پیچیده ای از ابرهای گازی که عمدتا از هیدروژن و هلیم تشکیل شده بود به وجود آمده اما خرده ریزه هایی که از انفجار سایر ستاره ها باقی مانده بودند، غبارهای بسیار ریز کیهانی که از عناصر سنگین تر همانند کربن، اکسیژن، آلومینیوم، کلسیم و آهن تشکیل شده بودند، نیز در سرتاسر این ابرها پراکنده بودند. این ذرات گرد و غبار که حتی از ذرات غباری که لبه پنجره می نشیند، کوچک تر است، به عنوان نقاط تجمع در سحابی خورشیدی عمل می کند. سایر موارد از جمله یخ، دی اکسید کربن منجمد، دور این نقاط گردهم می آیند و بدین ترتیب این ذرات کم کم بزرگ و بزرگ تر شده و به اجرامی به اندازه یک دانه شن، یک صخره و نهایتا یک تخته سنگ تبدیل می شوند. طی چند میلیون سال، تریلیون ها تریلیون قطعه یخی، سنگ ریزه و اجرام فلزی در اطراف خورشید جوان گردهم می آیند. طی ربع میلیارد سال بعد بسیاری از این اجسام در یکدیگر ادغام شده و بدین شکل سیارات بزرگ ، اقمار، سیارک ها و اجرام موجود در کمربند کوئیپر به وجود می آیند. (برای کسب اطلاعات بیشتر می توانید به مقاله tightening our kuiperbelt که در شمار فوریه 2003 نشریه Natural History به چاپ رسیده است مراجعه کنید.) اجرام کوچکتری که حول خورشید در حال چرخشند، طی مدت های طولانی که از تشکیل آنها گذشته است، چندان تغییر نکرده اند.

بعضی وقت ها یکی از این قطعات سرگردان که باقیمانده های تشکیل سیارات محسوب می شوند با سطح زمین برخورد می کنند. هنگامی که قطعات با زمین برخورد کنند، شهاب سنگ نامیده می شوند. مجموعه داران شهاب سنگ ها را برحسب میزان جلب توجهشان قیمت گذاری می کنند، اما اخترشناسان این اجرام را با توجه به تاریخ شان ارزش گذاری می کنند. همانطور که سنگواره های گیاهان و جانوران، داستان حیات در زمین را ثبت می کنند، این اجرام نیز داستان منظومه شمسی را در سال های اولیه آن ثبت کرده اند. بعضی اوقات نیز این امکان وجود دارد که از آنها برای بررسی تاریخ شکل گیری منظومه شمسی استفاده کنیم. در تحقیقات جدید که توسط شوگوتاچیبانا (Shogo Tachibana) و گری هاس (gary Houss) در دانشگاه ایالتی آریزونا انجام شده است نیز دقیقا همین کار صورت گرفته است؛ یعنی آنها با بررسی آهن رادیواکتیو - یا به عبارت بهتر - تحقیق روی دوتا از قدیمی ترین شهاب سنگ های شناخته شده، توانستند گام دیگری به شناخت حوادثی که به تولد خورشید منجر شد، بردارند. آهن موجود در زمین رادیواکتیو نیست، یا حداقل در حال حاضر رادیواکتیو نیست. بیش از 90 درصد آهنی که در زندگی روزمره با آنها سروکار داریم، از جمله آهنی که در ساختمان ها به کار می رود یا آهن موجود در کلم بروکسل و خون، حاوی 26 پروتون و 30 نوترون است. سایر اتم های آهن نیز حاوی 28، 31 یا 32 نوترون است. انواع مختلف یک عنصر که ایزوتوپ نامیده می شوند، توسط اختلافی که در تعداد نوترون های هسته آنها وجود دارد، از یکدیگر متمایز می شوند، اما برای نامگذاری آنها مجموع تعداد نوترون ها و پروتون های هسته ذکر می شود؛ بنابراین انواع مختلف آهن به صورت آهن 56 یا آهن 58 و غیره نامگذاری می شود.

تمام این ایزوتوپ های آهن از لحاظ رادیواکتیوی پایدارند. ایزوتوپ های دیگری نیز از آهن وجود دارند اما پایدار نیستند. طی زمان اتم های سازنده ایزوتوپ های ناپایدار به طور خودبه خود ذرات زیر اتمی را از هسته خود منتشر می کنند. این فرآیند (که تلاشی هسته ای نامیده می شود) باعث تغییر در تعداد پروتون ها و نوترون های موجود در هسته می شود و بدین ترتیب یک ایزوتوپ به ایزوتوپ دیگر یا حتی به عنصر متفاوت دیگری تبدیل می شود. در نهایت نیز ایزوتوپ ناپایدار مورد نظر از بین می رود. از سرعت تلاشی رادیواکتیو می توان به عنوان ساعتی برای تعیین زمان حوادث مهمی که در تاریخ زمین یا منظومه شمسی روی داده است، استفاده کرد. حداقل به طور نظری، می توان به اندازه گیری نسبت ایزوتوپ های رادیواکتیو ویژه به محصولات پایداری که طی تلاشی بعضی عناصر به وجود می آید، دریافت که از زمانی که جسم آخرین بار از گونه های رادیو اکتیو غنی شده است، چه مدت زمانی می گذرد با توجه به این نکته که هرکدام از ایزوتوپ های رادیواکتیو با سرعت ثابتی که ویژه آن ایزوتوپ است، تجزیه می شود، سرعت تجزیه را می توان بر حسب مفهوم «نیمه عمر بیان کرد. نیمه عمر نشان دهنده مدت زمانی است که طول می کشد یک ایزوتوپ ویژه تجزیه شده و به ایزوتوپ پایدارتر خود تبدیل شود. اندازه گیری هایی که با استفاده از ایزوتوپ های با عمر کوتاه همانند کربن 14 که دارای نیمه عمر حدود 700/5 سال است، می تواند تاریخ آثار تمدن های اولیه بشری را که در تحقیقات باستانشناسی به دست می آید، نشان دهد.
ما اندازه گیری های صورت گرفته توسط ایزوتوپ های با نیمه عمر طولانی تر، همانند اورانیم 238 که نیمه عمری حدود 5/4 میلیارد سال دارد می توانند تاریخ تشکیل صخره ها، سیارات و ستارگان را بیان کنند. آهن 60 که ایزوتوپ رادیواکتیو با نیمه عمر حدودا 5/1 میلیون سال است طی انفجارهایی که در ستارگان بسیار سنگین یا ابر نواختر (Supernova) روی می دهد، به وجود می آید. از آنجایی که منشا این ایزوتوپ منحصر به فرد است، می توان از این خاصیت مفید برای درک رویدادهای کیهانی استفاده کرد. تاجیبانا و هاس نسبت ایزوتوپی حدود ده نمونه کوچک که از دو شهاب سنگ قدیمی تهیه شده بود را اندازه گیری کردند. این دو جرم که به خاطر مکانی که در آن یافت شده اند، بیشانبور و کریمکا نامیده می شوند (اولی در هند و دومی در اوکراین به دست آمده اند) به دسته ای از اجرام تعلق دارند که طی چند میلیون سال تولد خورشید تشکیل شده اند. تمام آهن 60 موجود در دو نمونه شهاب سنگ مدت ها پیش از بین رفته و به کبالت 60 رادیواکتیو تبدیل شده است. کبالت 60 رادیواکتیو هم به نوبه خود به اتم پایدار نیکل 60 تبدیل شده است.

تاجیبانا و هاس با آزمایشاتی که روی ذرات مواد معدنی موجود در شهاب سنگ ها انجام دادند، دریافتند مقدار اضافی قابل توجهی از نیکل 60 در نمونه موجود است که این نکته نشان دهنده آن است که آهن 60 زمانی در این نمونه ها وجود داشته است. این محققین با استفاده از سایر عناصر و ایزوتوپ ها، به عنوان ساعت مرجع تاریخ آهن 60 را ردیابی کرده و دریافتند که در سحابی خورشیدی اولیه به ازای هر یک میلیارد (109) اتم پایدار آهن 56 حدود 300 اتم آهن 60 داشت. شاید این عدد بسیار کوچک به نظر برسد اما باید گفت این عدد ده برابر نسبت ایزوتوپ هایی است که فعلا در گازهای بین ستاره ای کهکشان راه شیری وجود دارد. این مقدار اضافی از آهن 60 درابتدای تشکیل منظومه شمسی رازهای زیادی در مورد منشا کهکشان ما بیان می دارد.

اخترشناسان می دانند که خورشید از ابرگازی شکلی حاصل شده است. علاوه بر آن می دانیم که عاملی باعث شده است تا این توده ابر به چنان چگالی برانی برسد که به تشکیل خورشید منجر شده است. اما پرسش این است که آن حادثه اولیه چه بوده است؟ طبق مدلی که پیش از این ارائه شده است، امواج انفجار ناشی از ابر نواخترها مظنون اصلی این رویداد است. میزان آهن 60 موجود در این دو شهاب سنگ قدیمی دلایل جدیدی در تأیید این نظر فراهم می کند. احتمالا لایه های در حال انبساط مواد ستاره ای که حاوی اتم های آهن 60 حاصل از انفجار ابر نواخترها بودند، هسته های اولیه ابرهای خورشیدی را تشکیل دادند و به همین دلیل حاوی این ساعت های آهن رادیواکتیو هستند. در همان زمان، نیروی اولیه لازم برای تشکیل خورشید منظومه شمسی و نهایتا زمین فراهم شده است.


اجزای تشکیل دهنده ی جهان
ساعت ۱:٥٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٥ مهر ۱۳۸٩  
زمینی که ما برآن زندگی می کنیم یکی ازسیارات منظومه شمسی و یا یکی ازسیارات دنیا است . ما از روی زمین میتوانیم اقمار ؛ سیارات ؛ ستارگان ؛ کهکشانها ؛ سحابی ها ؛ دنباله دارها ؛ شهابها و اجرام سماوی را مشاهده کنیم.

1- ستارگان:

ستارگان گوی های بسیار بزرگی هستند که بر اثر داشتن گاز و فعل و انفعالاتی که درآن روی می دهد می درخشند. دمای سطحی آنها به چندین هزار درجه می رسد البته دمای درونی آنها بسیار بیشتر است. دراین دما ماده نمیتواند به صورت مایع و جامد باشد بلکه گازاست البته گازی که بسیار غلیظ است و با گازهای معمولی متفاوت است. (گازپلاسما)

ستارگان در فضا درحال حرکت اند ولی حرکت آنها از روی زمین قابل مشاهده نیست زیرا فاصله آنها تا ما بسیار زیاد است ونوری که ما ازآن می بینیم نوری است که شاید درحدود چندین هزار سال قبل تولید شده است.


2- سحابی ها :

سحابی ها تشکیل شده اند از گازهای بسیار رقیق و البته با دمایی بسیار کم . سحابی بر اثر نورخودشان نمی تابند بلکه نورشان را از ستارگان مجاورشان می گیرند. البته سحابی هایی هم هستند که تاریک اند و دلیل آن نتابیدن نورستارگان به آن است


3- سیارات:

سیارات اجرامی هستند کروی و جامد البته بعضی ازآنها به صورت گازهستند که به دور خورشید می چرخند.

بهترین سیاره ای که می شناسم زمین خودمان است البته می توان سیارات دیگری را هم با چشم غیر مسلح دید که این اتفاق به صورت گه گاه است. اما سیاره را می توان با تلسکوپ دید. در نظریه اول سیارات همانند انبوه ستارگان هستند که درآسمان می درخشند و ناظر می تواند سیاره را تشخیص دهد با یکی ازمشخصات ذیل:

الف سیارات با نوری پایدار می درخشند در حالی که ستارگان چنین نیستند نوری که از ستارگان به ما می رسد همواره درحال تغییر است یا اینکه درحال چشمک زدن اند.

ب‌. سیارات در آسمان در حال سیر هستند. سیاره ای که در نزدیکی ستاره ای بوده چندی بعد در کنار ستاره ای دیگر است.

ت. سیارات با تلسکوپ همانند قرصی نورانی است که با بزرگنمایی بیشتر آن هم بزرگتر می شود اما ستارگان در تلسکوپ های بزرگ هم به صورت نقطه ای هستند.

ث‌. حرکت آنها به صورت مشخص است.


4- سیارکها:

سیارک ها اجرامی جامد با شکلی نامنظم هستند که در بین دو سیاره مریخ و مشتری قرار گرفته اند. سرس از بزرگترین خرده سیارات و یا سیارکها است که قطری در حدود800 کیلومتر دارد اما بعضی از آنها در حدود3 کیلومتر قطر دارند. اولین سیارک در سال 1801 کشف شد آنها هم با نور خورشید می درخشند اما به دلیل سطح کم شان نور کمی بازتاب می کنند.


5- اقمار:

از بین نه سیاره شش تای آن دارای قمر هستند البته تا کنون در حدود 42 قمر را یافته اند.


6- دنباله دارها:

دنباله دارها اجرامی هستند که گه گاه درآسمان ظاهر میشوند و بسیار هم دارای نوری نمایان است. دنباله دارها ازهسته ای یخی تشکیل شده است و در مداری بیضی گون به دور خورشید می چرخد. تاکنون در حدود 700 ستاره دنباله دار کشف شده است که هرساله بر تعداد آنها افزوده میشود. البته درمورد خیلی ازآنها اطلاعاتی کامل نداریم.


7- شهابواره ها:

شهابوارهها معمولا اجسام جامد ریزی هستند که در فضا حرکت میکنند. گاهی این اجرام به جو زمین برخورد میکنند و میسوزنند و غبارحاصل از آن به زمین می آید که هرساله چندین تن ازاین غبار به زمین می رسد. پدیده نوری که از برخورد آن با جو حاصل میشود را تیرشهاب می گویند.

احتمال وجود موجودات بیگانه در کهکشان
ساعت ۱:٤۸ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٥ مهر ۱۳۸٩  
استیفن هاوکینگ، فیزیکدان و ستاره شناس مشهور، ماه قبل طی یک نشست در دانشگاه جورج واشنگتون اعلام کرد احتمال حیات موجودات بیگانه با نوعی زندگی ابتدایی در جایی از کهکشان ما وجود دارد.

او اضافه می کند: با توجه به وسعت کائنات، بعید به نظر می رسد که کره زمین تنها سیاره قابل زندگی باشد و بشر برای تضمین بقای طولانی مدت خویش باید دست به کاوش فضا بزند. او در مراسم بزرگداشت 50 امین سالگرد تاسیس ناسا گفت: در قسمتی از کهکشانی که ما در آن زندگی می کنیم، احتمال وجود موجوداتی با ساختار زیستی ساده است که به نظر نمی آید موجودات هوشمندی باشند.

عدم موفقیت پروژه جستجو برای موجودات هوشمند غیرزمینی (SETI) برای یافتن هرگونه علایمی از تمدن های غیرانسانی، ثابت کرده که چنین موجوداتی تا فاصله 100 سال نوری زمین وجود ندارند.

احتمال وجود موجوداتی با زندگی ابتدایی در سیاره ای دیگر، ممکن است خیلی پایین یا حتی بالا باشد، اما بیگانگانی که انقدر هوشمند هستند تا سیگنالهایی به سمت فضا ارسال کنند، ممکن است قادر به ساختن سلاحهایی باشند که مانند بمب اتم یک تمدن را از بین ببرد.او همچنین اضافه کرد احتمال وجود زندگی بدوی در حال پیشرفت وجود دارد، اما یک زندگی هوشمند بسیار بعید است.

هاوکینگ می گوید: به نظر نمی آید که بیگانگان سیاره ما را دیده باشند. بغیر از گزارشاتی که مربوط به دیدن اشیا، پرنده (مانند بشقاب پرنده) وجود دارد، او می گوید: چرا این اشیا، فقط قابل مشاهده توسط افراد غیر عادی بوده اند؟

او همچنین اضافه می کند: انسان برای تضمین حیات خود و دیگر گونه ها برای مدتی طولانی، باید در جهت اکتشاف فضا تلاش کند. او کسانی که مخالف کاوشهای فضایی هستند را به کسانی تشبیه می کند که سفر اکتشافی کریستف کلمب در اقیانوس آتلانتیک در سال 1492 را هدر دادن پول می دانستند. با این همه کشف دنیای جدید یعنی قاره آمریکا، تغییر بسیار بزرگی در دنیای قدیم ایجاد کرد.

و تصور کنید که اکتشاف فضا چگونه خواهد توانست آینده نسل بشر را تغییر دهد و تعیین کند آیا اصلاً آینده ای برای ما وجود خواهد داشت؟
هاوکینگ 66 ساله، فیزیکدان نظری و کیهان شناس مشهوری است که از نوعی اختلال عصبی (ALS) در کنترل ماهیچه هایش رنج می برد. او برای حرکت از ویلچر و برای ارتباط از کامپیوتر کمک می گیرد. او همچنین در نوشتن یک کتاب علمی برای کودکان به نام " کلید جرج برای پی بردن به اسرار کیهان" با دخترش همکاری کرده و هدف او تشویق جوانان برای مطالعه بیشتر درباره علم و تکنولوژی بوده است.

هاوکینگ می گوید: ما در جامعه ای زندگی می کنیم که همه چیز توسط تکنولوژی اداره می شود، اما هنوز تعداد کمی از مردم هستند که به علم روز علاقمندند.

نسل بشر برای حفظ حیات باید جسارت زندگی کردن در جایی را که قبلاً کسی به آن راه نیافته داشته باشد.

انفجار بزرگ ( Big Bang ) چیست و نظریات مختلف در این مورد
ساعت ۱:٤٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٥ مهر ۱۳۸٩  
بیگ بنگ یا انفجار بزرگ چیست؟

تئوری انفجار بزرگ یا بیگ بنگ که در فارسی به آن نظریه مهبانگ هم می گویند آغاز آفرینش و هستی را بیان می کند. پیدایش کائنات برای انسان همواره یک راز نادانسته بود و بشر می خواست بداند که این پیدایش از کجا شروع شد.آیا به صورت یکنواخت بوده و همین گونه نیز ادامه دارد یا نه؟ چنان که برخی اعتقاد داشته اند که کائنات همین ساختار را داشته و بدون تغییر باقی می ماند.
نتیجه اینکه نظریه های مختلفی در این رابطه وجود داشت و نظریه پردازیهای زیادی می شد. یکی از این نظریه ها که حدود سی و هفت یا سی و هشت سال قبل ارائه شد بیگ بنگ یاهمان انفجار بزرگ نام داشت که توانست به خیلی از ابهامات پاسخ بدهد. این نظریه، آغاز کائنات را از یک هسته اتم در فضا و زمان صفر می داند زیرا آن هنگام هنوز فضا و زمان آغاز نشده بود. تصور بکنید که تمام کائنات در یک هسته اتم یاحتی کوچکتر از آن جای داشت و در یک لحظه این فضا و زمان آغاز می شود یعنی اینکه یک انفجار بزرگ که حاصل گرانش شدید ناشی از فشردگی بوده، شروع شد.
این واقعه بین سیزده تا پانزده میلیارد سال پیش رخ داده است، درحقیقت این حادثه از آن نقطه صفر شروع می شود. قابل ذکر است که باوجودچنین فشردگی ای طبیعتاً دمای بسیار زیادی در لحظه کمی قبل از انفجار بزرگ حاکم بوده است. هنگامی که فضا و زمان شروع به بزرگ و باز شدن کرد، دما مدام رو به کاهش بوده به طوری که تخمین زده می شود وقتی فقط یک ثانیه ازتشکیل کائنات می گذشته است ده میلیارد کلوین نزول دما داشته ایم.
انبساط جهان به قدری شدید رخ داده است که از اندازه کوچکتر از یک هسته اتم در یک لحظه به اندازه کره زمین بزرگ می شده، یعنی انبساط و تورم بعد از بیگ بنگ شروع شده بود اما هنوز کهکشانها به وجودنیامده بودند. نور آغاز کائنات بود سپس بعد از نور، ماده ایجاد شد و شاید بعد از دو میلیارد سال از انفجار بزرگ کهکشانها شکل گرفتند و خورشید ما یکی از ذرات کوچک آنهاست.

● کهکشانها چگونه و چه زمانی شکل گرفتند؟
کهکشانی که ما در آن هستیم (کهکشان راه شیری) حدود ده میلیارد سال پیش به وجود آمده است البته اگر قبول کنیم که بیک بنگ سیزده میلیارد سال پیش رخ داده است.
اما کهکشانها انواع مختلفی دارند که عبارت است از: نامنظم، بیضوی و مارپیچی.

از مواد اطراف کهکشانها که باقی مانده بودند بازوهای کهکشانی شکل گرفتند اما چون فشردگی مواد را در آن قسمت فضا داشتیم و نیز کهکشانهای شکل گرفته بسیار نزدیک به هم بودند طبیعتاً برخوردها هم زیاد بوده است یعنی دو کهکشان با هم ادغام شده و یک کهکشان بزرگتر تشکیل می دادند یا سبب ساز بازوهای کهکشانی بزرگتر می شدند. این اثرات در بحث انتقال به سمت قرمز یا رد شیفت می گنجند.

● این انفجار چقدر طول کشید؟
برای لحظه انفجار بزرگ عدد ده به توان منفی چهل و سه را در نظر می گیرند و بعد از آن لحظه، حادثه شروع می شود که حتی هنوز به هزارم ثانیه نرسیده، تغییرات در حال رخ دادن بوده است.
● عالم هستی و جهان کائنات در ابتدا چگونه به نظر می آمد؟
آشکار است برای آگاهی از چگونگی اولین ثانیه ها و یا بهتر بگوییم اولین اجزای ثانیه های پس از انفجار اولیه نباید از ستاره شناسان پرسید بلکه در این مورد باید به فیزیکدان های متخصص در امر فیزیک ذره ای مراجعه کرد که در مورد تشعشعات و ماده در شرایط کاملا سخت و غیر عادی تحقیق می کنند و تجربه می کنند. تاریخ کیهان معمولا به ۸ مقطع کاملا متفاوت و غیر مساوی تقسیم می شود :

▪ مرحله ۱
صفر تا ۴۳- ۱۰ ثانیه
این مساله هنوز برایمان کاملا روشن نیست که در این اولین اجزای ثانیه ها چه چیزی تبدیل به گلوله آتشینی شد که کیهان باید بعدا از آن ایجاد گردد . هیچ معادله و یا فرمول های اندازه گیری برای درجه حرارت بسیار بالا و غیر قابل تصوری که در این زمان حاکم بود در دست نمی باشد.

▪ مرحله ۲
۴۳- ۱۰ تا ۳۲- ۱۰ ثانیه
اولین سنگ بناهای ماده مثلا کوارک ها و الکترون ها و پاد ذره های آنها از برخورد پرتوها با یکدیگر به وجود می آیند. قسمتی از این سنگ بناها دوباره با یکدیگر برخورد می کنند و به صورت تشعشع فرو می پاشند. در لحظه های بسیار بسیار اولیه ذرات فوق سنگین - نیز می توانسته اند به وجود آمده باشند. این ذرات دارای این ویژگی هستند که هنگام فروپاشی ماده بیشتری نسبت به ضد ماده و مثلا کوارک های بیشتری نسبت به آنتی کوارک ها ایجاد می کنند. ذرات که فقط در همان اولین اجزای بسیار کوچک ثانیه ها وجود داشتند برای ما میراث مهمی به جا گذاردند که عبارت بود از : ( افزونی ماده در برابر ضد ماده )

▪ مرحله ۳
از ۳۲- ۱۰ ثانیه تا ۶- ۱۰ ثانیه
کیهان از مخلوطی از کوارک ها - لپتون ها - فوتون ها و سایر ذرات دیگر تشکیل شده که متقابلا به ایجاد و انهدام یکدیگر مشغول بوده و ضمنا خیلی سریع در حال از دست دادن حرارت هستند .

▪ مرحله ۴
از ۶- ۱۰ ثانیه تا ۳- ۱۰ثانیه
تقریبا تمام کوارک ها و ضد کوارک ها به صورت پرتو ذره ها به انرژی تبدیل می شوند. کوارک های جدید دیگر نمی توانند در درجه حرارت های رو به کاهش به وجود آیند ولی از آن جایی که کوارک های بیشتری نسبت به ضد کوارک ها وجود دارند برخی از کوارک ها برای خود جفتی پیدا نکرده و به صورت اضافه باقی می مانند. هر ۳ کوارک با یکدیگر یک پروتون با یک نوترون می سازند. سنگ بناهای هسته اتم های آینده اکنون ایجاد شده اند.

▪ مرحله۵
از ۳- ۱۰ ثانیه تا ۱۰۰ ثانیه
الکترون ها و ضد الکترون ها در برخورد با یکدیگر به اشعه تبدیل می شوند. تعدادی الکترون باقی می ماند زیرا که ماده بیشتری نسبت به ضد ماده وجود دارد. این الکترون ها بعدا مدارهای اتمی را می سازند

▪ مرحله ۶
از ۱۰۰ ثانیه تا ۳۰ دقیقه
در درجه حرارت هایی که امروزه می توان در مرکز ستارگان یافت اولین هسته های اتم های سبک و به ویژه هسته های بسیار پایدار هلیم در اثر همجوشی هسته ای ساخته می شوند. هسته اتم های سنگین از قبیل اتم آهن یا کربن در این مرحله هنوز ایجاد نمی شوند. در آغاز خلقت عملا فقط دو عنصر بنیادی که از همه سبکتر بودند وجود داشتند : هلیم و هیدروژن

▪ مرحله ۷
از ۳۰ دقیقه تا ۱ میلیون سال پس از خلقت
پس از گذشت حدود ۳۰۰۰۰۰ سال گوی آتشین آنقدر حرارت از دست داده که هسته اتم ها و الکترون ها می توانند در درجه حرارتی در حدود ۳۰۰۰ درجه سانتی گراد به یکدیگر بپیوندند و بدون اینکه دوباره فورا از هم بپاشند اتم ها را تشکیل دهند . در نتیجه آن مخلوط ذره ای که قبلا نامرئی بود اکنون قابل دیدن می شود.

▪ مرحله ۸
از یک میلیون سال پس از خلقت تا امروز
از ابرهای هیدروژنی دستگاههای راه شیری ستارگان و سیارات به وجود می ایند. در داخل ستارگان هسته اتم های سنگین از قبیل اکسیژن و آهن تولید می شوند. که بعد ها در انفجارات ستاره ای آزاد می گردند و برای ساخت ستارگان و سیارات و حیات جدید به کار می ایند.
● عناصر اصلی حیات زمینی چه زمانی پدیدار شد؟
برای زمین با توجه به گوناگونی حیات که در آن وجود دارد ۳ چیز از اهمیت خاصی برخوردار بوده است:
از همان ابتدای خلقت همیشه ماده بیشتری نسبت به ضد ماده وجود داشته و بنابراین همواره ماده برای ما باقی می ماند.
در مرحله ششم هیدروژن به وجود آمد این ماده که سبک ترین عنصر شیمیایی می باشد سنگ بنای اصلی کهکشانه ها و سیارات می باشد. هیدروژن همچنین سنگ بنای اصلی موجودات زنده ای است که بعدا روی زمین به وجود آمدند و احتمالا روی میلیاردها سیاره دیگر نیز وجود دارند. در مرکز ستارگان اولیه هسته اتم های سنگین از قبیل اکسیژن و یا کربن یعنی سنگ بناهای اصلی لازم و ضروری برای زندگی و حیات بوجود آمدند.

● آیا عالم همواره در حال انبساط خواهد بود؟
جنبش انبساطی یا به عبارت دیگر از همدیگر دور شدن کهکشانه ها به هر حال رو به کند شدن است. زیرا جزایر جهانی متعدد در واقع به سمت یکدیگر جذب می شوند و در نتیجه حرکت انبساطی آن ها کند تر می شود. اکنون پرسش فقط این است که آیا زمانی تمام این حرکت ها متوقف خواهد گردید و این عالم در هم فرو خواهد پاشید؟ این مساله بستگی به تراکم ماده در جهان هستی دارد. هر چه این تراکم بیشتر باشد نیرو های جاذبه بین کهکشانه ها و سایر اجزای گیتی بیشتر بوده و به همان نسبت حرکت آن ها با شدت بیشتری متوقف خواهد شد.

در حال حاضر چنین به نظر می رسد که تراکم جرم بسیار کمتر از آن است که زمانی عالم در حال انبساط را به توقف در آورد. به هر حال این امکان وجود دارد که هنوز جرم های بسیار بزرگ ناشناخته ای از قبیل ( سیاهچاله های اسرار آمیز) یا ( ابرهای گازی شکل تاریک ) وجود داشته باشند و نوترینو ها که بدون جرم محسوب می شوند جرمی هرچند کوچک داشته باشند. اگر این طور باشد در این صورت حرکت کیهانی زمانی شاید ۳۰ میلیارد سال دیگر متوقف خواهد شد. در آن زمان کهکشان ها با شتابی زیاد حرکت به سوی یکدیگر را اغاز خواهند کرد تا در نهایت به شکل یک گوی آتشین عظیم با یکدیگر متحد شوند. آن زمان شاید می باید روی یک انفجار اولیه جدید دیگر و تولد یک عالم جدید حساب کنیم. با توجه به سطح کنونی دانش بشر و میزان پژوهش های انجام شده باید اینطور فرض کرد که عالم تا ابدیت انبساط خواهد یافت.

● با توجه به بزرگی وعظمت کائنات، پیدایش حیات غیرزمینی چقدر احتمال دارد؟
با یک حساب سرانگشتی متوجه می شویم که باوجود این تعداد ستاره احتمال حیات بسیار زیاد است. حتی بعضی از ستاره ها دارای سیاره نیستند و یا این سیاره بسیار دور از ستاره یا بسیار نزدیک به آن هستند و برخی هم گازی می باشند اگر تمام این موارد را از کل ستاره ها کم کنیم تقریباً بیست وپنج درصد آنها امکان وجود حیات را دارند.

● آیا میدانستید ...؟
▪ تئوری بیگ بنگ در ابتدا توسط کشیش بلژیکی به نام Georgs Lemaitre در سال۱۹۲۷ بیان شد. فرضیه او بعد از مشاهده ی تغییر red shift (خطوط طیف قرمز که برای اندازه گیری فاصله ستارگان از زمین به کار میرود) در سحابی های دور دست ( توده های عظیم گازی) توسط ستاره شناسان ،به عنوان مدل مبنی بر فرضیه ی نسبیت برای جهان مطرح شد. اما فرضیه بیگ بنگ زمانی قاطعانه مورد تایید قرار گرفت که این تشعشعات در سال ۱۹۶۴ توسط Arno Penzias وRobert Wilson کشف شد. که بعدها این ۲ نفربه علت همین کشف خود برنده جایزه نوبل شدند. این تئوری اگر چه بطور وسیعی مورد پذیرش قرار گرفته است لیکن ممکن است هرگز به اثبات نرسد چرا که هنوز برخی سوالات در مورد آن همچنان بی جواب مانده است.

▪ فقط حدود ۴درصد عالم از ماده ، به شکلی که ما می شناسیم تشکیل شده است ، یعنی ماده معمولی که ما می شناسیم و در آزمایشگاه وجود دارد، فقط ۴درصد کل عالم را می سازد. ۲۳درصد عالم را ماده تاریک سرد تشکیل داده که دانشمندان اطلاعات خیلی کمی درباره اش دارند و ۷۳درصد باقی مانده را انرژی تاریک عجیب تشکیل می دهد که تقریبا تنها چیزی که در موردش می دانیم ، این است که وجود دارد!

نظریه انفجار بزرگ محال است

ابتدا باید بدانیم که سرعت فرار چیست ؟

اگر از سطح کره زمین گلوله‌ای را به طرف آسمان با سرعتی ( سرعت اولیه ) کمتر از سرعت فرار پرتاب کنیم [ با صرف نظر کردن از نیروی مقاومت هوا ] این گلوله به سطح سیاره زمین بر می‌گردد . در واقع هرگاه گلوله‌ای را به طرف بالا پرتاب کنیم ، گلوله تا ارتفاع معینی بالا می رود ، سرعت آن به صفر می‌رسد و دوباره به سطح زمین بر می گردد . در نقطه اوج ، گلوله تنها دارای انرژی پتانسیل است . هر چه سرعت اولیه گلوله بیشتر باشد ، تا ارتفاع بیشتری صعود می‌کند . با این مقدمه می توانیم سرعت فرار را اینگونه تعریف کنیم :

سرعت فرار = مینیمم سرعت لازم برای عدم بازگشت گلوله به سطح سیاره زمین است

چون گلوله به سطح زمین باز نمی گردد پس تا بینهایت به حرکت خود ادامه می دهد و چون مینیمم مقدار لازم است ، پس گلوله در بینهایت متوقف می شود . با استفاده از روابط انرژی پتانسیل گرانشی و انرژی جنبشی جسم می توان فرمولی برای سرعت فرار بیان کرد .

اگر انرژی پتانسیل گرانشی یک دستگاه شامل دو جسم در فاصله بی نهایت را برابر صفر در نظر بگیریم به راحتی می توان اثبات کرد که :
که در این رابطه U انرژی پتانسیل ، M جرم زمین ، m جرم گلوله ، G ثابت گرانش و r فاصله مرکز زمین تا مرکز گلوله است . با توجه به مطالب گفته شده در بالا می توان گفت که :
K انرژی جنبشی و Vesc سرعت فرار گلوله میباشد . رابطه اخیر ، فرمول سرعت فرار برای گلوله است و چنانکه دیده می شود این سرعت به جرم گلوله بستگی ندارد . همچنین متوجه می شویم که اگر فاصله دو جسم به صفر میل کند سرعت فرار به بینهایت میل خواهد کرد .

با در نظر گرفتن شعاع و جرم ، سرعت فرار برای برخی از اجرام سماوی منظومه شمسی به صورت زیر است :

سرعت فرار از سطح خورشید برابر 617.5 کیلومتر بر ثانیه ، از سطح عطارد 4.4 کیلومتر بر ثانیه ، از سطح زهره 10.4 کیلومتر بر ثانیه ، از زمین 11.2 کیلومتر بر ثانیه و از ماه 2.4 کیلومتر بر ثانیه و از مریخ 5 کیلومتر بر ثانیه میباشد .

نظریه پردازان انفجار بزرگ مدعی هستند که تمام جرم ( ماده ) و انرژی امروزه موجود در کیهان ، در چند میلیارد سال پیش در گوی بسیار چگال ( کوچک به اندازه یک نخود یا یک ذره اتمی ) ، داغ و متراکم بوده است و بعد از انفجار این گوی ، ماده و انرژی انتشار یافته و کیهان پدیدار شده است . اینک برسی خواهیم کرد که آیا این نظریه میتواند درست باشد ؟
برای اینکار میبایست سرعت فرار برای ماده و انرژی را در گوی چگال ( ابتدای انفجار و پیدایش کیهان ) حساب کنیم . سرعت فرار برابر خواهد بود با حد معادله کلی سرعت فرار ، زمانی که جرم گوی به بینهایت و شعاع آن به صفر میل می‌کند . برای اینکه جرم کیهان غیر قابل تصور و بینهایت بوده و شعاع این گوی به علت فشار گرانشی غیر قابل تصور این مقدار جرم عظیم ، در حد صفر بوده است ( یعنی چیزی به اندازه شعاع یک ذره اتمی ) . مقدار کلی این حد بینهایت است ، پس میتوان به راحتی نتیجه گرفت که هیچ چیز ( ماده ، جرم یا انرژی ) توان خروج و فرار از این گوی را نداشته است . هر چند که حد نهایی سرعت در نظریه نسبیت سرعت نور مطرح میشود و سرعت نور نیز مقدار پیش پا افتاده و بسیار کمی در مقابل این مقدار سرعت فرار فوق‌العاده زیاد و غیر قابل درک است . پس میتوان به این نتیجه کلی رسید که این گوی در صورت وجود ، مکان بسته‌ای بوده است که خروج و فرار از آن غیر ممکن و محال می‌نماید . پس اگر گویچه‌ای با این مشخصات در کیهان به علت تجمع تمامی اجرام و انرژی‌ها تشکیل شود ، ماده ( جرم ) و انرژی محکوم است تا به ابدیت در این وضعیت ناهنجار باقی بماند و هیچ عاملی نخواهد توانست ماده و انرژی را از آن مجددا به بیرون بکشد و کیهانی دیگر مشابه کیهان ما را پدیدار کند .

پس نظریه انفجار بزرگ که توجیهی برای انبساط و پدیدار شدن کیهان فعلی ماست ، بسیار محال و غیر ممکن می‌نماید . به بیان شیواتر همانطور که می‌دانیم نور توان خروج و فرار از درون سیاه چاله ها ( پایین‌تر از شعاع شوارتس شیلد ) را ندارد . اینک این سوال مطرح میشود که نور حاصل از انفجار بزرگ چگونه توان فرار از آن میدان گرانش غیر قابل تصور را داشته است و بعد از سرد شدن تبدیل به امواج پس زمینه کیهان شده است ؟ و اصولا خود نور سرد نمی‌شود بلکه طیف انتشاری اجسام داغ در هنگام سرد شدن خود جسم ، به طرف طیف قرمز حرکت می‌کند . حد نهایی سرعت در نظریه نسبیت سرعت نور است که برای نظریه انفجار بزرگ کافی نیست .

نظریه انفجار بزرگ برای توجیه کیهان ، سرعت بینهایت می‌خواهد ( می‌طلبد ) که نسبیت را نقض می‌کند .
اینک دو گزینه داریم
1- صحت تئوری نسبیت
2- صحت نظریه انفجار بزرگ

انتخاب با شماست . ولی به نظر میرسد که فعلا صحت تئوری نسبیت انتخاب شود و نظریه انفجار بزرگ مردود شود !

آتلانتیس به زمین بازگشت
ساعت ۳:٥٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٤ مهر ۱۳۸٩  

شاتل آتلانتیس که برای تعمیر تلسکوپ فضایی هابل به فضا فرستاده شده بود، به طور موفقیت آمیز در یک پایگاه هوایی غرب آمریکا فرود آمد.

شاتل فضایی آتلانتیس بعد از یک ماموریت 13 روزه به زمین بازگشته است.این شاتل روز یکشنبه (24 مه) در ساعت 15:39 دقیقه به وقت گرینویچ در یک پایگاه هوایی در ایالت کالیفرنیای آمرکا فرود آمد.آژانس فضایی آمریکا (ناسا) فرود شاتل آتلانتیس را موفقیت آمیز ارزیابی کرده است.

آتلانتیس دوشنبه (11مه) برای تعمیر تلکسوپ فضایی هابل از فلوریدا عازم فضا شده بود.قرار بود این شاتل در مرکز فضایی کندی در فلوریدا فرود بیاید.اما به دلیل وضع نامساعد هوا، آتلانتیس حدود سه روز دیرتر از موعد مقرر در پایگاه هوایی ادواردز در کالیفرنیا فرود آمد.در برج کنترل ماموریت آتلانتیس مستقر در ایالت تگزاس، پرسنل ناسا از فرود موفقیت آمیز این شاتل غرق شادی و شعف شدند.

از برج کنترل این پیام کوتاه به 7 فضانورد آتلانتیس فرستاده شد: "آتلانتیس به خانه خوش آمدی. تبریک بر تو به خاطر این ماموریت موفقیت آمیز."تیم فضانوردان آتلانتیس در این ماموریت موفق به تعمیر تلسکوپ فضایی هابل شد.برخی از ستاره شناسان، تلسکوپ فضایی هابل را مهم ترین ابراز علمی ایی که تا کنون اختراع شده می دانند.فضانوردان آتلانتیس به منظور تعمیر هابل و نیز نصب دروبین های پیشرفته در این تلسکوپ 5 بار در فضا راهپیمایی کردند، ماموریتی دشوار اما موفقیت آمیز که به گفته ناسا بین 5 تا 10 سال عمر هابل را افزایش داده است.

شاتل آتلانتیس در حالی به آمریکا بازگشته که دولت آمریکا برای اولین بار یک فضانورد بازنشسته آفریقایی تبار بنام چارلز بولدن را به عنوان رئیس بعدی ناسا منصوب کرده است.کاخ سفید همچنین بودجه امسال ناسا را حدود دو و نیم میلیارد دلار افزایش داده است.ناسا برای انتقال شاتل آتلانتیس از کالیفرنیا به پایگاه اصلی اش در فلوریدا حداقل دو میلیون دلار هزینه خواهد کرد.

منبع : bbc news

فریاد هاوکینگ از سیاه‌چاله شنیده می‌شود؟
ساعت ۳:٥٠ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٤ مهر ۱۳۸٩  

فریاد هاوکینگ از سیاه‌چاله شنیده می‌شود؟

محققان موفق شده‌اند با استفاده از چگالش بوز-اینشتین، سیاه‌چاله‌ای برای امواج صوتی ایجاد کنند و با کمک آن به آزمون دقیق‌تر تئوری تابش هاوکینگ بپردازند.

به گزارش نیوساینتیست، این سیاه‌چاله مصنوعی که به جای نور، صوت را به دام می‌اندازد، با هدف اثبات نظریه تابش هاوکینگ توسط دانشمندان طراحی و ساخته شده است. تئوری تابش که حدود 30 سال پیش توسط استیفن هاوکینگ، فیزیکدان نامی انگلیسی مطرح شده، توضیح می‌دهد سیاه‌چاله‌ها نه کاملا سیاه، که خاکستری‌اند و مقداری انرژی از آنها تبخیر می‌شود. هاوکینگ پیش‌بینی کرد میلیاردها سال قبل که جهان تازه به وجود آمده بود، ریزسیاه‌چاله‌هایی نیز تشکیل شدند که از آن زمان تاکنون تبخیر شده‌اند و اکنون باید در آستانه انفجار باشند.

سیاه‌چاله‌ها وقتی به وجود می‌آیند که ماده به‌قدری متراکم شود تا هیچ‌چیز نتواند از گرانش قدرتمند آن بگریزد. در این شرایط که به نقطه تکینی موسوم است، گرانش آن‌قدر عظیم است که حتی نور نمی‌تواند از مرزهای این جسم که افق رویداد نامیده می‌شود، عبور کند. گویی این جسم به چاله‌ای تاریک تبدیل شده که هیچ چیز از آن نمی‌تواند بیرون بیاید.

اما فیزیکدانان توانسته‌اند سیاه‌چاله‌ای با این خصوصیات را برای به دام انداختن صدا ایجاد کنند. آنها با استفاده از حالت خاصی از ماده به سرعتی بالاتر از سرعت متوسط صوت دست یافته‌اند و به‌وسیله آن، تله‌ای برای امواج صوتی ایجاد کرده‌اند. برای درک بهتر محیط این دام، ماهی‌ای را در نظر بگیرید که می‌خواهد در رودخانه‌ای پرشتاب شنا کند. صدا هم مانند این ماهی، میان جریان طوفان‌وار افق رویداد به دام خواهد افتاد.

حالت کوانتومی
علم فیزیک برای تولید این سیاه‌چاله‌ها از حالت خاصی از ماده که چگالش بوز- اینشتین نامیده می‌شود، بهره می‌گیرد. این حالت کوانتومی از ماده که معمولا حالت پنجم ماده نامیده می‌شود، در دماهای بسیار پایین و نزدیک به صفر مطلق (حدود 273 درجه سانتی‌گراد زیر صفر) اتفاق می‌افتد و طی آن، مجموعه اتمها مانند یک اتم واحد رفتار می‌کنند.

اریک کرنل از دانشگاه کلرادو که همراه با دو دانشمند دیگر، جایزه نوبل فیزیک 2001 / 1380 را برای گسترش چگالش بوز -اینشتین بدست آورد؛ در این‌باره می‌گوید: «این مواد به‌گونه‌ای طراحی شده‌اند که ذرات آنها سرعت حرکتی مافوق صوت دارند، به همین دلیل فیزیکدانان برای ایجاد سیاه‌چاله صوتی به سراغ آنها رفته‌اند».

محققان ابتدا حدود 100 هزار اتم روبیدیوم باردار را تا دمای چند میلیاردیم بالای صفر مطلق سرد کرد و آنها را درون یک میدان مغناطیسی به‌دام انداخت. سپس با استفاده از پرتوی لیزر، یک چاه پتانسیل الکتریکی ایجاد کردند تا اتم‌ها را جذب کند و باعث شود در اطراف آن، سرعتی بالاتر از سرعت صوت در ماده داشته باشد.

این مرحله جریان مافوق صوتی را ایجاد می‌کند که حدود 8 هزارم ثانیه دوام می‌آورد و به صورت موقت، سیاه‌چاله‌ای صوتی را به وجود می‌آورد که قادر است، صدا را در میان بگیرد و به آن اجازه عبور ندهد. نتیجه چنین آزمونی می‌تواند بسیار جالب توجه باشد و به شناخت بهتر تابش هاوکینگ منتهی شود.

تابش هاوکینگ
مکانیک کوانتوم می‌گوید جفت ذره‌ها به خودی خود می‌توانند حتی در فضای خالی نیز وجود داشته باشند. این جفتها که از یک ذره و پادذره تشکیل شده‌اند، برای لحظه‌ای بسیار‌کوتاه به وجود می‌آیند، سپس یکدیگر را خنثی می‌کنند و ناپدید می‌شوند.

اما در دهه 1970 / 1350، هاوکینگ نظریه جدیدی را مطرح کرد. مطابق نظر او اگر این جفت نزدیک به لبه سیاه‌چاله به‌وجود آمده باشند، امکان دارد یکی از این ذرات پیش از خنثی کردن دیگری به درون سیاه‌چاله فرو رود و جفت دیگر را بیرون از افق رویداد رها کند. از دید مشاهدهکنندگان، ذره رها‌شده می‌تواند مانند تابشی به‌نظر برسد. در سیاه‌چاله‌های صوتی، تابش هاوکینگ به صورت ذره‌گونه‌هایی از انرژی ارتعاشی به نام فونونها ظهور می‌کند.

آزمون تجربی تئوری تابش هاوکینگ می‌تواند موفقیت بزرگی برای دانش فیزیک به حساب بیاید. شان کرول، اختر‌فیزیک‌دان در‌این‌باره می‌گوید: «هاوکینگ می‌بایست جایزه نوبل را به‌دلیل یکی از کارهایش دریافت می‌کرد، اما این می‌تواند چیزی بیش از انتخاب مسیر درست برای ما باشد. این تئوری بر‌می‌گردد به اصول بنیادی در مکانیک‌کوانتوم که نشان می‌دهد در فضای خمیده حاصل از گرانش، مکانیک‌کوانتوم چگونه عمل می‌کند. علاوه بر آن‌هم از لحاظ ریاضی نیز به درک تورم (انبساط فوق‌العاده سریع جهان بلافاصله پس از انفجار بزرگ) کمک می‌کند. تشخیص تابش هاوکینگ در علم نجوم کار ساده‌ای نیست، چون تابش حاصل از تبخیر سیاه‌چاله‌ها به وسیله منابع پر‌قدرت انرژی مانند تابش زمینه کیهانی محو می‌شود».

استفاده از پالس لیزر
عده‌ای دیگر از محققان در تلاشند با استفاده از پرتوهای نور در آزمایشگاه، رؤیت تابش هاوکینگ را امکان‌پذیر کنند. سال گذشته گروهی تحقیقاتی موفق شد با استفاده از فیبر نوری و این پدیده که طول‌موج‌های متفاوت نور با سرعتهای متفاوت درون آن حرکت می‌کنند، نوعی افق رویداد مصنوعی ایجاد کند.

این گروه با فرستادن پالس نسبتا کند لیزر درون فیبر‌نوری کار را آغاز کرد. این حرکت موجی باعث تغییر خواص نوری فیبر شد. به همین دلیل پالس دوم که با سرعتی بالاتر فرستاده شده بود، پشت افق رویداد حاصل از موج اول گرفتار شد و به شکل مؤثری از حرکت ایستاد.

برخی پژوهشگران معتقدند هنوز ممکن است راهی نجومی برای کشف تابش هاوکینگ وجود داشته باشد؛ چراکه هر قدر سیاه‌چاله‌ها کوچک‌تر باشند، تابش قوی‌تری خواهند داشت. شاید تبخیر سیاه‌چاله‌های میکروسکوپی که بلافاصله پس از مهبانگ به وجودآمده‌اند، توسط تلسکوپ فضایی پرتو گامای فرمی قابل دریافت باشد.


ستارگان اولیه به صورت منظومه های دوتایی بوده اند
ساعت ۳:٤٩ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٤ مهر ۱۳۸٩  

ستارگان اولیه به صورت منظومه های دوتایی بوده اند

A simulated primordial star forming region approximately 200 million years after the Big Bang with two pre-stellar cores of more than five times the mass of the sun each. These cores formed at a separation of 800 times the distance from the Earth to the Sun, and are expected to evolve into a binary star system. Image © Science/AAAS

بیشتر ستارگان به صورت دوتایی هستند.تصویر فوق یک شبیه سازی از منطقه ی تشکیل ستاره های نخستین حدود 200 میلیون سال پس از بیگ بنگ را نشان می دهد.هسته های دو پیش ستاره که هرکدام بیش از 5 برابر جرم خورشید را دارند در فاصله ای 800 برابر فاصله بین زمین و خورشید از یکدیگر تشکیل شده اند و انتظار می رود که به یک منظومه ی ستاره ای دو تایی تبدیل شوند.

بیشتر شبیه سازی های پیشین از عالم اولیه که در آن ابرهایی از گاز نخستین فرو ریختند تا اولین اجرام درخشان را شکل دهند به این نکته اشاره می کردند که ستارگان نخستین جدا از یکدیگر شکل یافته اند.گروهی از محققان یک شبیه سازی کامپیوتری انجام دادند که در آن انبوهی از مواد اولیه که حدود 50 برابر جرم خورشید بودند به دو هسته با نسبت جرمی 2 به 1 تقسیم می شوند.هر دو با دریافت موادی که اطراف گازهای سرد را فراگرفته اند قادر به سرد شدن و متورم شدن هستند و می توانند یک منظومه دوتایی را شکل دهند.

این یافته ها می توانند در آشکارسازی امواج گرانشی که تاکنون به طور مستقیم آشکار نشده اند و انفجارات پرتو گاما بسیار موثر واقع شوند.


ماه بزرگترین ردیاب پرتوهای نوترینویی در جهان
ساعت ۳:٤٦ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٤ مهر ۱۳۸٩  

محققان به منظور فراهم آوردن شرایطی برای مطالعه بر روی ذرات شبح مانند نوترینو در فضا، از ماه به عنوان ردیابی بزرگ استفاده می کنند تا امواج رادیویی حاصل از برخورد این ذرات با سطح کره ماه را مورد مطالعه قرار دهند.

به گزارش آسمان پارس به نقل از مهر، نوترینوها ذرات بسیار ریزی هستند که برخی از فیزیکدانان آنها را ذرات شبح مانند می نامند و باعث ساخته شدن ابزاری وسیع و زیرزمینی شده اند که به سادگی می تواند یک تک نوترینو را مشاهده کند اکنون در حالیکه عظیم ترین ردیابها در به دام انداختن نوترینوهای پر انرژی ناکام مانده اند، اخترشناسان رو به سوی فیلتر و ردیابی بزرگتر آورده اند که کره ماه نام دارد.

گروهی از دانشمندان هلندی در تلسکوپ رادیویی LOFAR و تلسکوپ VLA در آمریکا با امید ثبت تعاملات نادر نوترینویی توجه خود را بر روی کره ماه متمرکز ساخته اند. مشکل اصلی کوچک بودن بیش از حد نوترینوها است برای توصیف میزان کوچکی این ذرات می توان گفت در یک ثانیه در حدود 50 تریلیون نوترینو از میان بدن انسان عبور می کند بدون اینکه کوچکترین تعاملی با یک تک اتم در بدن داشته باشد.

به منظور مطالعه این ذرات محققان از تانکهای عظیم آب در زیر زمین به عنوان فیلتر استفاده می کنند به این امید که 2.5 میلیون گالن آب برای ایجاد موقعیت مناسب به منظور تعامل یک نوترینو و یک اتم کافی خواهد بود. اما برای پرتوهای پر انرژی کیهانی نوترنویی این تانکها به هیچ وجه کافی نیستند.

ه همین دلیل دانشمندان تصمیم دارند از کره ماه که یکپارچه تر، سخت تر و بسیار دور دست تر از تانکهای آبی زیرزمینی است برای مطالعه این اشباح کیهانی استفاده کنند زیرا احتمال تعامل یک نوترینو با قسمتی از کره ماه بسیار بیشتر از احتمال شکل گیری چنین تعاملی در بزرگترین سطح آبی در جهان است.

زمانی که یک نوترینو با قسمتی از سطح ماه برخورد می کند، انفجاری کوتاه در حد نانو ثانیه از امواج طولانی رادیویی به وجود می آورد که ثبت این امواج تلسکوپهای رادیویی می تواند ماه را به یکی از بزرگترین ردیابهای نوترینو در تاریخ تبدیل کند.

در عین حال سطح پایین تعامل نوترینوها مطالعه بر روی آنها را در حد زیادی مشکل خواهد کرد و این به آن معنی خواهد بود که این ذرات کوچک می توانند بدون ایجاد کوچکترین اختلالی در میان کهکشانها حرکت کنند. اکثر تابشهای کیهانی یا ذرات بارداری که با سرعتی نزدیک به سرعت نور در حرکتند، معمولا تحت تاثیر میدانهای مغناطیسی در حین سفر در میان کهکشانها دچار اختلال می شوند. اما پرتوهای کیهانی نوترینویی که هرگز با پدیده های مختلف درگیر نمی شوند، قادرند به راحتی در فضا حرکت کنند.

دانشمندان امیدوارند با مطالعه این تابشهای بی نشان بتوانند اطلاعات کافی در رابطه با انفجارهای گامایی و سیاهچاله ها به دست آورند.

بر اساس گزارش پاپ ساینس، در عین حال به دلیل اینکه پرتوهای کیهانی نوترینویی با سرعتی بسیار بالاتر ذرات در شتابدهنده های ساخت دست بشر در حرکتند، مطالعه بر روی آنها شاید بتواند از جزئی ترین عوامل تشکیل دهنده ماده در جهان نیز اطلاعاتی در اختیار دانشمندان قرار دهد.


شباهت اعجاب انگیز مراحل تکامل تیتان با زمین
ساعت ۳:٤٤ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٤ مهر ۱۳۸٩  

شباهت اعجاب انگیز مراحل تکامل تیتان با زمین

شباهت اعجاب انگیز تغییرات و مراحل تکامل قمر تیتان به فضای آغازین پیدایش حیاط در زمین

  

 

 

قمر تیتان بیش از یک میلیارد کیلومتر (759 میلیون مایل) با فاصله دارد اما بیشتر اختر شناسان به تحقیق و پژوهش در مورد تیتان (تغییر و تحولات سطحی آن) بیش از زمین علاقه نشان میدهند.

 

این مسئله, موضوع دو مذاکره مهم این هفته دراجلاس اتحادیه بین المللی نجوم در ریودوژانیرو- برزیل است

دو پژوهشگر ناسا , راسلی لوپز و رابرت نلسون  از آزمایشگاه پیرانش جت در پاسادنا – کالیفورنیا گزارش دادند که آب و هوا و تغییرات زمین شناسی در تیتان شباهت بسیار زیادی به زمین دارد وتیتان با توجه به اینکه از اقمار زحل میباشد به طور متوسط تنها 100 درجه سانتی گراد (212 درجه ارنهایت) سردتر از قطب جنوب است.             

     

این دو پژوهشر همچنین گزارش دادند تیتان هم اکنون میزبان فرایند های شیمیایی میباشد که مشابه فضای آغازین پیدایش حیات در زمین است و در واقع این تنها اثری میباشد که برای جستجوی حیات بر روی تیتان ما را امیدوار میکند.

باد, باران , آتشفشان ها , نوع ساختار آن ,دیگر مراحل پیشرفت و همه خصوصیات حجاری مشابه زمین این قمر (علی رغم ظاهر پیچیده و متنوع آن) پس از پژوهش و برسی نهایی آماده و در جلسه ارائه میشود.

دانشمندان فکر میکنند که ترکیبات خارج شده از"cryovolcanoes " (نام نوعی آتشفشان که از آن عناصر با نقطه جوش پایین ویا ترکیباتی مانند آب ، آمونیاک ، دی اکسید کربن ، نیتروژن ، متان و ... خارج میگردد.) در سطح تیتان بجای مواد                      معدنی داغ در واقع مایعی سرد از آب یخ و آمونیاک میباشد!

لوپز همچنان اذعان نمود این قمر باتوجه به شرایط زیست محیطی و دمایش بیش از هر مرجع دیگری در منظومه شمسی به زمین شباهت دارد.

 

 در ماموریت مشترک کاسینی – هویگنس( NASA/ESA/ASI ) جزییات سطحی بیشتری از تحولات و فرایندهای زمین شناسی این سیاره جوان و همچنین نمایی از دهانه های برخوردی , رشته کوه ها , شن های روان و حتی دریاچه ها برای ما آشکار شد.

دستگاه رادار مدارگرد کاسینی به دانشمندان اجازه داد تا با بکار گیری آن تقربا از یک سوم سطح تیتان تصویر برداری کند آنان با استفاده از امواج رادار تونستند در جو بسیا غلیظ این قمر نفوذ کنند و البته هنوز عوارض سطحی بکری برای پوشش دهی توسط رادار وجود دارد.     

تیتان یکی از اقمار بزرگ منظومه شمسی است که از سیاره عطارد بزرگتر و تقربا هم اندازه مریخ است که از گذشته اختر شناسان را مجذوب خود کرده است. تیتان تنها قمری است که جوی به این ضخامت دارد و  تنها جرم آسمانی بعد از زمین است که در آن ماده بصورت مایع یافت میشود این در حالی است که بر خلاف پراکندگی و کمبود در جنوب تعداد زیادی دریاچه های فعال در عرض های شمالی آن دیده شده است

که گمان میرود از هیدروکربن مایع و همچنین اتان و متان لبریز باشند.

همچنین بر روی این قمر اعجاب انگیز گاز متان همانند آب دارای چرخه تبخیر و بارش ( بصورت برف و باران) بوده و توانایی ظاهر شدن به صورت هر سه حالت ماده یعنی جامد , مایع و گاز را دارد.از طرفی باران متان سبب فرسایش و از بین رفتن کانال ها و فرم دریاچه ها روی سطح تیتان شده و همچنین به محو شدن آثار دهانه های برخوردی ناشی از اصابت سنگ ها ی آسمانی که نسبت به نقاط دیگری مانند ماه و  سیاره عطارد  دارای بیشترین ناهمواری-عمق بیشتر- هستند( و حاوی اطلاعات بیشتری اند) کمک میکند.

 

 

 

تصویر موزاییکی جدید کاسینی که یک دریاچه خشک شده در جنوب تیتان را نشان میدهد.

 

از امکانات دیگر کاسینی دستگاه طیف سنج نقشه برداری و بصری میباشد که با استفده از ثبت اثر تغییرات پرتو فرو سرخ موفق به کشف منطقه ی به نام  Hotet Regio شد که احتمال میرود زمانی در این منطقه آمونیاک منجمد وجود داشته که بعدها پراکنده گشته یا پوشش آن از بین رفته است.

با توجه به اینکه آمونیاک برای مدت طولانی در فضای آزاد باقی نمی ماند اما مدل به ما نشان میدهد آمونیاک توانایی باقی ماندن در فضای جو تیتان را دارد ! و همچنین برای ماآشکار میکند فرایند دیگری در کار است که آمونیاک را آزاد کرده و به سطح میرساند , از طرفی تصاویر رادارنیز عملکردی شبیه به ساختار آتشفشان های زمینی را در نزدیکی محلی مشکوک به نشت آمونیاک به ما نشان میدهد. به دنبال این مطالب , نلسون گفت : عکس های فرو سرخ جدیدی  هم از این منطقه در  IAU  ارائه شده اما هنوزنیازبه مدارک بیشتری برای اثبات " cryovolcanoes "                        

(نام نوعی آتشفشان که از آن عناصر با نقطه جوش پایین ویا ترکیباتی مانند آب ، آمونیاک ، دی اکسید کربن ، نیتروژن ، متان و ... خارج میگردد.) و نشت آمونیاک از این طریق به سطح سیاره است.

این مسئله که آمونیاک در ارتباط و وابستگی با متان ونیتروژن اصلی ترین عاملان جو تیتان هستند که به دقت فضای آغازین پیدایش حیاط بر روی زمین را تکرار میکنند ذهن دانشمندان را آزاد نمیگذارد.

اما سوال مهم و هیجان انگیز اینست که آیا امروزه مراحل پیشرفت و تغییرات شیمیایی جو تیتان از یک پیش زیست شیمیایی همانند زمین که حیات تحت آن شکل گرفت حمایت میکند؟

 

امروزه محققان قمر تیتان امیدوارانه با استفاده از کاوشگر کاسینی برای مدت به اندازه لازم طولانی به مشاهده و برسی آن به دنبال یک تغییر در فصل هایش هستند البته لوپز احتمال میدهد که هیدروکربن موجود در آنجا تبخیر گشته زیرا این نیم کره در حال سپری کردن تابستان بوده و تا زمانی که پس از چند سال تغییری در فصل ها ایجاد گردد و تابستان به عرض های شمالی باز گردد شاید همه دریاچه های آنجا تبخیر شوند و این منابع در جنوب به پایان برسند.   


آشنایی با ساختار و ماهیت سیارک ها
ساعت ۳:٤٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٤ مهر ۱۳۸٩  

در بین سال های 1772 و 1801 میلادی گروه هایی از اخترشناسان برای رصد و یافتن سیاره یی که گمان می کردند باید وجود داشته باشد، تلاش می کردند. آنان در تلاش بودند این جرم نامشخص که گویی سیاره یی باید باشد را در جایی بین مریخ پنجمین سیاره منظومه شمسی و مشتری ششمین سیاره منظومه شمسی پیدا کنند.

امین حمزه ئیان

کمربند سنگی

 اما آنچه موجب چنین فکر و سپس تلاش برای یافتن سیاره یی نامشخص در آن دوره زمانی شده بود، اتفاقی جالب بود. در سال 1772 اخترشناسی آلمانی به نام «یوهان الرت بïده» رابطه یی جالب توجه را منتشر کرد که شخصی دیگر به نام «یوهان دانیل تیتوس» آلمانی هم روی آن کار کرده بود. این رابطه که عموماً به نام رابطه «بïده یا بïده - تیتوس» مشهور است، موضوعی قابل توجه را برای اخترشناسان آن دوره بیان می کرد که همه را در هاله یی از ابهام گذاشته بود. براساس رابطه «بïده»، اگر یک تصاعد عددی به صورت صفر ، 3 ، 6، 12 ، 24 ، 48 ، 96 ، 192 بنویسیم (دقت داشته باشید که به جز دو عدد اول تصاعد، هر عدد دو برابر عدد قبلی است) حال اگر هر یک از این اعداد را به علاوه 4 و سپس تقسیم بر 10 کنیم، عددی به دست می آید که نشان از فاصله هر سیاره نسبت به خورشید است. عدد حاصل بر حسب واحد نجومی AU به دست می آید (هر واحد نجومی برابر با میانگین فاصله زمین تا خورشید یعنی 150 میلیون کیلومتر است). برای نمونه چون زمین سومین سیاره منظومه شمسی است پس ما باید سومی یعنی 6 را از رابطه بالا انتخاب کرده و با 4 جمع کنیم و سپس بر 10 تقسیم کنیم که در نهایت عدد یک به دست می آید. یک به معنی این است که فاصله زمین تا خورشید یک واحد نجومی (AU) یا 150 میلیون کیلومتر است که عددی صحیح است. به این ترتیب این اعداد می توانند نشان دهنده رابطه یی باشند که بسیار جالب فاصله هر سیاره را مشخص می کند. اعداد این رابطه تا آخرین سیاره کشف شده در قرن 19 میلادی یعنی اورانوس به صورت شگفت انگیزی صدق می کرد. اما در این بین یک مشکل اساسی وجود داشت، مشکل بر سر پنجمین عدد موجود یعنی عدد 12 در این رابطه بود. مشکل اینچنین بود که هیچ جرمی در آن فاصله که رابطه «بïده» پیش بینی می کرد، وجود نداشت. این نقص همچنان باقی بود تا زمانی که در سال 1801 اخترشناسی ایتالیایی، «جوزپه پیاتزی» مدیر رصد خانه پالرمو که در رصد آسمان مهارت خاصی داشت، هنگام بررسی هر شب آسمان که به منظور تهیه یک فهرست از ستارگان انجام می داد متوجه حرکت نقطه یی نورانی در پس زمینه آسمان شد. «پیاتزی» با خود فکر کرد حتماً یک دنباله دار جدید کشف کرده است، اما زمانی که این خبر به گوش «بïده» آلمانی رسید، پنداشت که این جرم حتماً همان سیاره یی است که باید در بین مدار مریخ و مشتری باشد. به این ترتیب در سال بعد و سال های بعدی اجرامی دیگر در همان ناحیه کشف شدند. اخترشناسان مدار این اجرام را مشخص کرده بودند، آنان همچنین دریافته بودند که این اجرام، بسیار کوچک تر از یک سیاره عادی هستند. به این ترتیب نام آنها را خرده سیاره یا سیارک گذاشتند.

امروزه می دانیم که رابطه «بïده» یک قانون نیست بلکه تنها یک رابطه اتفاقی و جالب است که برای فاصله سیاره ها برقرار است و این رابطه بر هیچ دلیل علمی خاصی استوار نیست. در ضمن رابطه «بïده» برای فاصله سیاره نپتون و سیاره کوتوله و پلوتون که بعدها کشف شدند، صادق نیست. تا به امروز هزاران سیارک در مکانی بین مریخ و مشتری کشف شده اند و منطقه یی را به نام کمربند سیارک ها ساخته اند. سیارک ها شکلی نامنظم و سیب زمینی شکل دارند. از بین هزاران سیارک موجود، تنها 26 عدد از آنها قطری بین 200 تا هزار کیلومتر دارند و دیگر سیارک ها همگی قطری کمتر از یک کیلومتر تا چندین متر دارند که بیشتر آنها در منطقه کمربند سیارک ها به دور خورشید در حال گردش هستند. مدار بعضی از سیارک ها بسیار کشیده و بیضی شکل است به صورتی که از مدار زمین گذشته و حتی از مدار گردش عطارد اولین سیاره منظومه شمسی، به خورشید نزدیک تر می شوند.

سیارک ها جنس های گوناگونی دارند. بعضی از آنها که معمولاً در قسمت های بیرونی کمربند سیارک ها هستند، بیشتر از کربن تشکیل شده اند. برخی دیگر از آنها جنسی از سنگ یا سیلیکات دارند یا یخی هستند و دیگر سیارک ها هم که تعدادشان کم است از آهن و نیکل تشکیل شده اند. به همین دلیل احتمالاً سیارک ها منشأهای مختلفی دارند اما آنچه مسلم است این است که دانشمندان عقیده دارند بیشتر سیارک ها تکه هایی هستند که در زمان تشکیل منظومه شمسی نتوانسته اند به دلیل وجود گرانش بسیار قوی سیاره مشتری (این غول منظومه شمسی) به هم متصل شوند و سیاره یی مستقل را تشکیل دهند. برخی از سیارک ها هم که مداری بسیار کشیده دارند، هسته دنباله دارهایی هستند که به پایان عمر خود رسیده اند.

ماموریت های مهیج و جالبی برای شناخت بیشتر سیارک ها از طرف سازمان های فضایی صورت گرفته است. به عنوان مثال در سال 2001 میلادی اولین کاوشگر بشر روی سطح سیارک «اروس» فرود آمد. سال 2005 فضاپیمای «دیپ ایمپکت» در مدار سیارک قرار گرفت و گلوله یی به سمت سیارک «تمپل-1» پرتاب کرد که انفجاری معادل پنج تن تی ان تی رخ داد. در همان سال فضاپیمای «هایابوسا» در مدار سیارکی به نام «ایتوکاوا» قرار گرفت و سپس روی سطح آن فرود آمد تا نمونه یی از ماده سیارک را به زمین بازگرداند.